บทที่ 192

บทที่ 192

ชิ้นที่สองของหินห้าสีถูกนำมาใช้ซ่อมแซมฟ้าดินอย่างรวดเร็ว

การซ่อมแซมฟ้าดินของเจ้าสำนักในครั้งนี้ไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไป ศิษย์แดนไท่ชูทั้งหมดได้รับอนุญาตให้ออกมาข้างนอกได้หนึ่งวัน เพื่อร่วมเป็นสักขีพยานในปาฏิหาริย์นี้ผ่านกระจกน้ำสะท้อนฟ้าบนลานฝึกยุทธ์

ยามที่ก้อนหินห้าสีขนาดเล็กหลอมรวมเข้ากับผืนฟ้า รอยแยกระดับมหึมาสายนั้นก็คล้ายกับบาดแผลที่สมานเข้าหากัน ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหาช้า ๆ

ทั่วทั้งแดนไท่ชู หรือจะกล่าวให้ถูกคือทั่วทั้งโลกผู้บำเพ็ญเซียนควบรวมกับภพมาร ต่างก็ได้สัมผัสกับความหวังอันแท้จริง

กิจธุระที่เกี่ยวข้องกับการเกณฑ์รากวิญญาณกำลังถูกผลักดันจากเบื้องบนลงสู่เบื้องล่าง เปรียบดั่งละอองน้ำสายเล็กที่ค่อย ๆ แผ่ขยายวงออกไป จนกระทั่งก่อตัวเป็นคลื่นลูกยักษ์โถมซัดไปทั่วทั้งโลก

ไม่ผิดไปจากที่ชิงโจวเสวี่ยคาดการณ์ไว้ ศิษย์สายในที่รวบรวมขึ้นมาส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกที่มีพรสวรรค์ต่ำต้อย ศิลาที่หลอมออกมาจึงค่อนข้างธรรมดา ประสิทธิภาพในการซ่อมแซมฟ้าดินจึงถือว่าฝืนใจยิ่งนัก

ยังดีที่คนเก่งกาจมักมีจำนวนน้อยนิดเสมอ ทว่าปริมาณของรากวิญญาณเหล่านี้มากเพียงพอ จึงยังคงสามารถสะสมธารสายเล็กให้กลายเป็นแม่น้ำสายใหญ่ได้

สำหรับผู้ที่มีพรสวรรค์ค่อนข้างแย่ เม็ดยาล้ำค่าระดับสูงก็ยังคงมีแรงดึงดูดมากพออยู่ดี