บทที่ 191

บทที่ 191

เมื่อกวาดสายตาไปทั่วประวัติศาสตร์ของแดนไท่ชู ยังไม่เคยมีครั้งไหนที่ทุกคนมารวมตัวกันแล้วบรรยากาศจะเงียบงันจนชวนให้หวาดผวาได้เท่านี้เลย

หลินสวินเจินถอนหายใจเบา ๆ ในใจ นางก้าวไปข้างหน้าแล้วเอ่ยเสนอแนะด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "เจ้าสำนัก ในคุกมืดยังมีนักโทษหลงเหลืออยู่อีกหลายคนที่ยังไม่ทันได้รับโทษทัณฑ์อัสนีสวรรค์ หากใช้พวกเขามาลงทัณฑ์แทน เอารากวิญญาณของพวกเขามาลองก่อนเป็นอย่างไร"

"อืม" ชิงโจวเสวี่ยเอ่ย "เช่นนั้นก็..."

นางขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง

อันที่จริงหากมอบหมายให้หลินสวินเจินจัดการ นางจะรู้สึกวางใจมากกว่า

ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด ชิงโจวเสวี่ยกลับนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเบี่ยงตัวหลีกนางแล้วมอบหมายเรื่องนี้ให้กับศิษย์หน้าคุ้นอีกกลุ่มหนึ่งแทน

ประกายความประหลาดใจวาดผ่านนัยน์ตาของหลินสวินเจิน หรือว่าศิษย์น้องหญิงชิงจะนึกระแวงนางอยู่กัน?

นางแบกรับความสงสัยเต็มท้อง เดินออกจากตำหนักชุนชิวไปพร้อมกับเหล่าผู้อาวุโสและศิษย์ร่วมสำนัก

หยุนซูเฉินยังคงอยู่ต่อ