บทที่ 190

บทที่ 190

เปลวเทียนวับๆ แวมๆ

นี่คือหลุมลึกที่หลงเหลือจากการขุดแร่วิญญาณในแดนไท่ชู แสงเรืองรองสลัวรางทาบทับอยู่บนผนังหินขรุขระ ในรัศมีของแสงเทียนล้วนเต็มไปด้วยผู้บำเพ็ญที่นั่งนิ่งสงบ

สถานที่ไม่ได้กว้างใหญ่นัก เบียดเสียดผู้คนจำนวนมากจนดูคับแคบอย่างยิ่ง

ข้างเสาหินทุกต้น มุมผนังทุกแห่งที่พอจะพิงได้ ต่างมีผู้คนนั่งล้อมวงกัน บางคนหลุบตาครุ่นคิด บางคนนั่งขัดสมาธิ นอกจากนี้ ตำราพื้นฐานของแดนไท่ชูกลับถูกกองรวมไว้ที่มุมหนึ่งอย่างไร้ระเบียบ โดยมีศิษย์สายในนั่งเฝ้าอยู่ด้านข้าง หากผู้ใดต้องการยืมอ่านจำเป็นต้องลงทะเบียนชื่อแซ่ให้เรียบร้อย

หลินสวินเจินประคองเปลวเทียนไว้บนฝ่ามือ นางเดินผ่านซอกแคบอย่างยากลำบาก หร่วนหมิงจูถือสมุดรายนามเดินอยู่ตรงกลาง ด้านหลังสุดคือศิษย์พี่หญิงไป๋ซู

แม้ว่าที่นี่จะขุดสายแร่ไปจนหมดแล้ว แต่พลังวิญญาณที่ยังคงหลงเหลืออยู่ยังคงมหาศาลนัก สำหรับผู้บำเพ็ญแล้วถือว่าสะดวกสบายกว่าโลกภายนอกยิ่งนัก

พวกนางทั้งสามอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

อีกไม่นาน พลังวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ในที่นี้ก็จะถูกใช้จนหมดสิ้น

ทว่าไม่เป็นไร