บทที่ 186

บทที่ 186

ท่าประสานอินของไท่ซ่างวั่งฉิงสั่นเทราระริกยิ่งขึ้นเรื่อยๆ สถานการณ์ของชิงโจวเสวี่ยในเวลานี้ก็ดีขึ้นกว่าเดิมมากโขอยู่

พลังวิญญาณอันเปี่ยมล้นแผ่ซ่านหล่อเลี้ยงร่างทั้งร่างของนาง ทำให้นางรู้สึกราวกับอาบไล้อยู่ท่ามกลางสายลมฤดูใบไม้ผลิ

ในขณะที่ไท่ซ่างวั่งฉิงกลับคล้ายท่อนไม้ผุกร่อนที่ใกล้จะแห้งเหี่ยว ร่วงโรยอ่อนแอลงอย่างรวดเร็ว

หยุนซูเฉินไม่เคยพบหน้าหยุนจื่อเยียนมาก่อน นางไม่รู้ว่าตนเองทำท่าทางเลียนแบบได้เหมือนหรือไม่ แต่ยามที่มองเห็นระลอกคลื่นที่กำลังเอ่อซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ อยู่ในแววตาคู่นั้นของไท่ซ่างวั่งฉิง นางก็รู้ทันทีว่าตนเองไม่ได้ก้าวเดินมาผิดทาง

"......จื่อเยียน"

ดวงตาทั้งคู่ของสตรีผู้นั้นหรี่ลงกึ่งหนึ่ง ราวกับเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง "วิถีไร้ใจ... บำเพ็ญจนถึงขั้นสุดท้าย หาใช่ความไร้ใจไม่"

"อะไรนะ"

หยุนซูเฉินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่นัยน์ตาจะทอประกายสว่างขึ้นมาวับหนึ่ง ราวกับคว้าจับประกายแห่งความหวังสายหนึ่งเอาไว้ได้ นางลดระดับเสียงให้เบาและอ่อนโยนลงยิ่งกว่าเก่า แทบจะแนบติดอยู่ข้างใบหูของอีกฝ่าย แล้วเอ่ยกระซิบเบาๆ ว่า "คำนี้หมายความว่าอย่างไรกัน"

ไม่รู้เพราะเหตุใด ไท่ซ่างวั่งฉิงจึงยอมละทิ้งการประสานอิน จู่ๆ นางก็ยึดกุมมือของหยุนซูเฉินเอาไว้ บีบกระชับแน่นอยู่ชั่วอึดใจหนึ่ง แล้วคล้ายกับปัดสัมผัสโดนกำไลหยกสีแดงบนข้อมือของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาเหลือเกิน