บทที่ 184

บทที่ 184

ผ่านไปผ่านมาก็ห้าสิบปีโดยไม่ได้พบหน้ากัน

หยุนซูเฉินกลับไม่มีความคิดที่จะรำลึกความหลังแต่อย่างใด นางเองก็ไม่รู้ว่าจะกล่าวสิ่งใดกับชิงโจวเสวี่ยได้อีก

เพียงแค่ผ่านมาทางนี้โดยบังเอิญ จึงหยุดแวะเพื่อดูความเป็นไปของอีกฝ่ายเสียหน่อย

ช่วงเวลาที่เคยใช้ร่วมกับชิงโจวเสวี่ยบนยอดเขาเฮ่ออีนั้นช้าและยาวนาน ราวกับว่าการจากลาเพียงหนึ่งปีเนิ่นนานดั่งผ่านไปชั่วชีวิต

ทว่าหลายปีมานี้ต่างฝ่ายต่างมีภาระหน้าที่ของตน เมื่อต่างฝ่ายต่างจมดิ่งลงกับสิ่งนั้น กลับพบว่ากาลเวลาในโลกผู้บำเพ็ญเซียนนั้นรวดเร็วจนน่าตกใจ—ห้าสิบปีผ่านไปในพริบตาเดียว โดยแทบไม่ทันรู้สึกตัวเลย

ช่วงแรกที่นางฝึกฝนวิถีไร้ใจ หยุนซูเฉินยังคงไปยั่วเย้าให้อีกฝ่ายเกิดความรู้สึกรักใคร่ เพื่อเติมเต็มความปรารถนาอันมืดมนที่ไม่อาจเปิดเผยให้ผู้ใดล่วงรู้ท่ามกลางความเจ็บปวดที่พัวพันกันของคนทั้งสอง

มาบัดนี้ นางกลับรู้สึกเบื่อหน่ายกับเรื่องนี้เช่นกัน

ความว่างเปล่าเปรียบเสมือนหลุมลึกไร้ก้นบึ้ง ทุกครั้งที่นางมองชิงโจวเสวี่ยเพิ่มขึ้น ความรู้สึกเช่นนี้ก็จะโถมเข้ากลืนกินนาง

ชิงเอ๋อร์ก้าวเดินไปบนเส้นทางที่นางอาจเกิดมาเพื่อสิ่งนี้มากกว่า นางไม่ต้องการการปกป้องจากตนอีกต่อไป กระทั่งวางแผนที่จะมาปกป้องตนด้วยซ้ำ