กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 183
"ข้าเห็นว่าทัศนียภาพ ณ ที่แห่งนี้งดงามเป็นเอกเทศ"
ชิงโจวเสวี่ยซ่อนเจตนาที่แท้จริงไว้เงียบ ๆ เอ่ยถามด้วยความจริงจัง "เพียงแต่เหตุใดจึงไม่สามารถแบ่งปันร่วมกับสรรพชีวิตได้เล่า"
นางชี้ไปยังจุดนั้น ทิวเขาส่วนกลางที่ถูกปกคลุมด้วยเงาดำสนิททุกตารางนิ้ว สำหรับพวกมันแล้ว ทุกสถานที่ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างล้วนคือความทุกข์ทรมาน
"พวกเดรัจฉานและพฤกษาเหล่านั้น" ไท่ซ่างวั่งฉิงตอบ "สติปัญญาต่ำต้อย ไม่สามารถล่วงรู้หนทางที่แท้จริงแห่งมหาวิถี พวกมันแย่งชิงกับมนุษย์ไม่ไหวหรอก"
"สรรพชีวิตมิควรมีความเท่าเทียมกันหรอกหรือ"
"ตามหลักแล้วควรเป็นเช่นนั้น แต่หากมีความเท่าเทียมกันจริง ไม่รุกรานซึ่งกันและกัน เช่นนั้นใต้หล้าคงสงบสุขไปนานแล้ว แท้จริงแล้วมีแต่ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอเสมอ เปรียบประดุจเจ้าแห่งสัตว์ป่าล่าสัตว์ตัวเล็กอื่น ๆ ในโลกมนุษย์ต่อให้ไม่มีเรื่องอันใด ก็ยังต้องแบ่งมนุษย์ออกเป็นสามเก้าชนชั้น แม้กระทั่งในยมโลกเองก็ยังมีตำแหน่งภูตผีลดหลั่นกันไป"
"ในเมื่อโลกหล้าเป็นเช่นนี้" ชิงโจวเสวี่ยมิได้รู้สึกว่าไท่ซ่างวั่งฉิงหลงเหลือความรู้สึกต่อโลกีย์วิสัยมากนัก "เหตุใดบรรพจารย์จึงยังอยากจะช่วยเหลือเล่า"