บทที่ 181

บทที่ 181

ชิงโจวเสวี่ยเอาแต่จ้องมองหยุนซูเฉิน แววตาของนางสว่างวาบขึ้นมาคราหนึ่ง ก่อนจะเก็บงำประกายแสงนั้นกลับไป แล้วกลับคืนสู่ความสงบนิ่งราวน้ำในบ่อน้ำโบราณ

ท่านอาจารย์

ริมฝีปากของชิงโจวเสวี่ยขยับเล็กน้อย นึกอยากจะเอ่ยปากตามสัญชาตญาณ ทว่านางหาได้ทำเช่นนั้นไม่ เจ้าสำนักแห่งแดนไท่ชูจะแสดงท่าทีพัวพันไม่ชัดเจนกับภพมารในวันแรกที่รับตำแหน่งไม่ได้

เมื่อเห็นนางนิ่งเฉยและเย็นชา รอยยิ้มของหยุนซูเฉินก็หุบลง นัยน์ตาของนางหรี่แคบลงเล็กน้อย คล้ายไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

ชิงโจวเสวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "ที่นี่คือแดนไท่ชูสำนักเซียน ผู้ใดบุกรุกเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ ย่อมสมควรถูกขับไล่"

มือนางกดลงบนกระบี่ชิงซวง สายตากวาดมองไปยังหยุนซูเฉิน ทว่าในแววตากลับมิได้เจือจิตสังหาร

หยุนซูเฉินไม่ชอบท่าทีไร้ซึ่งความรู้สึกและไร้กิเลสเช่นนี้ของนาง ราวกับสรรพชีวิตกว้างใหญ่ในสายตาของนางล้วนไม่ต่างกัน — ล้วนเป็นเพียงหญ้าฟางไร้ค่า

กระนั้นคำพูดทำนองนี้ก็ดูเหมือนจะมิอาจยั่วโมโหชิงโจวเสวี่ยได้เช่นกัน

แรงกดดันจากขั้นข้ามทัณฑ์สวรรค์แผ่ซ่านจนแทบทำให้ทุกคน ณ ที่แห่งนี้สั่นสะท้าน ช่องว่างระหว่างขอบเขตพลังทำให้เหล่าผู้อาวุโสเนื้อตัวแข็งทื่อ ส่วนศิษย์ที่เหลือแทบจะยืนหยัดไม่ไหว ทำได้เพียงคุกเข่าลงกับพื้น