บทที่ 180

บทที่ 180

นางพูดเพียงคำเดียว ย่อมเป็นกระบอกเสียงของคนทั้งสำนัก เปล่งวาจาออกไปเบื้องหน้าทุกคน

ครั้นก้าวเดิน ย่อมเป็นหน้าตาของสำนัก มิอาจกระทำการตามอำเภอใจได้

ชิงโจวเสวี่ยกำด้ามกระบี่ในมือแน่น นางมองดูเจ้าสำนักที่ร่างกายค่อมงอเดินผ่านหน้า เขาสั่นมือเบา ๆ หยิบดวงประทีปวิญญาณของชิงโจวเสวี่ยลงมา

ชิงโจวเสวี่ยจ้องมองดวงประทีปของตนเองและของหยุนซูเฉินที่ค่อย ๆ ถอยห่างออกไป จนในที่สุดถูกนำไปวางไว้ตรงกึ่งกลาง

"ไม่ต้องกังวลจนเกินไป หลายต่อหลายเรื่อง เมื่อได้ลงมือทำแล้วก็จะเข้าใจเอง" เจ้าสำนักหัวเราะเบา ๆ "เหล่าศิษย์อาของเจ้ายังคงอยู่ จะคอยช่วยเหลือเจ้า... ทำหน้าที่เจ้าสำนักเช่นนี้ให้ดี"

"อืม"

ชิงโจวเสวี่ยพยักหน้ารับเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ดวงประทีปดวงเล็กของตนเองตกอยู่เบื้องล่าง แสงไฟสว่างไสวเสียกว่า โชติช่วงและเปี่ยมพลัง ส่วนดวงที่อยู่เบื้องบนของนาง ดวงประทีปของเจ้าสำนักนั้นราวกับเทียนไขยามลมต้อง ยากจะมองเห็นให้ชัดเจนได้อีก

อาศัยแสงไฟอันสลัวลาง ชิงโจวเสวี่ยเอ่ยชื่อสามคำที่อยู่ด้านบน "เมิ่งจือหยวน" พลันรู้สึกแปลกหน้าและพิสดารยิ่ง