บทที่ 179

บทที่ 179

หยุนซูเฉินกดความตื่นตระหนกวูบหนึ่งในแววตาลง แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นางหยิบซิงซุ่ยออกจากแขนเสื้อ แอบร่ายมนตร์บทหนึ่งลงไปบนนั้น จากนั้นก็กุมมือของชิงโจวเสวี่ยขึ้นมา วางมันลงบนฝ่ามือของนาง

เปลวไฟที่สว่างดับ ๆ มืด ๆ หดตัวลงโดยอัตโนมัติ ราวกับกำหิ่งห้อยไว้ในกำมือหนึ่ง

"พกสิ่งนี้ติดตัวไว้" นางกำชับ "อย่าให้ทำหาย"

"......ไปทำในสิ่งที่เจ้าอยากทำเถอะ" ยามที่หยุนซูเฉินหลุบตาลง มองไม่ออกว่ามีความสุขหรือความโกรธ

"ท่านไม่ต้องการมันแล้วหรือ?" ในความทรงจำของชิงโจวเสวี่ย สิ่งนี้มีความหมายต่อท่านอาจารย์เป็นอย่างยิ่ง

หยุนซูเฉินยิ้มบาง ๆ

"เรื่องในอดีตไม่อาจตามคืน"

นางกล่าว