บทที่ 176

บทที่ 176

หยุนซูเฉินขยำกระดาษแผ่นนั้นแน่น มองดูอยู่เนิ่นนาน ราวกับชาชินไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ ปลายนิ้วแทบไม่รู้สึกถึงสัมผัสที่กำลังแตะต้องมัน กระทั่งกระดาษแผ่นบางแผ่นนั้นร่วงหล่นลงสู่พื้นตอนไหนนางก็ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

ปลายนิ้วของนางลูบไล้ร่องรอยคราบน้ำตาที่แห้งเหือดไปนานแล้ว

หยุนซูเฉินอดคิดขึ้นมาไม่ได้ว่าตอนที่นางจรดพู่กันเขียน... ในใจกำลังรู้สึกเช่นไรกันแน่

ความนึกคิดเพิ่งก่อตัวขึ้นได้เพียงชั่ววูบก็ถูกนางดับลงอย่างเด็ดขาด

นางจัดระเบียบกระดาษเหล่านั้นอย่างเงียบเชียบ แล้วยัดกลับเข้าไปในที่ที่มันควรอยู่โดยไม่ให้สภาพเดิมเสียหาย

หยุนซูเฉินเดินออกจากห้องหนังสือ ด้านนอกหญ้าเขียวขจี ท้องฟ้าปลอดโปร่งแจ่มใส

ไอแดดย่อมมอบความอบอุ่นให้ผู้คนได้ แต่เมื่อนางเห็นความสดใสนี้กลับรู้สึกแสบตานัก

กระทั่งยามค่ำคืนนี้ ชิงโจวเสวี่ยฝึกฝนวิชาเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อย เมื่อนางก้าวออกมา กลับรู้สึกอยู่เสมอว่าท่านอาจารย์ดูเงียบขรึมผิดปกติ

"ชิงเอ๋อร์" นางเงยหน้าขึ้นมองนาง "ยามนี้ ระดับการบำเพ็ญของเจ้าถึงขั้นไหนแล้ว"