บทที่ 175

บทที่ 175

หลังฉากบังตาปักลายดอกไม้และนกสีทองจาง ๆ เงาร่างของสตรีก็ปรากฏให้เห็นรางเลือน

ชิงโจวเสวี่ยมานั่งรออยู่บนเตียงยามนางชำระร่างกายเสร็จ นางเหม่อมองเงาร่างนั้นอย่างเงียบเชียบ เรื่องนี้แทบไม่ได้เกี่ยวข้องกับความกำหนัดยินดีเลย ราวกับการชมจันทร์เสียมากกว่า ทาบทับด้วยชั้นความโหยหาอันศักดิ์สิทธิ์ที่ปุถุชนมีต่อความงามอันเลือนราง

นางดูเหมือนจะเช็ดผมจนแห้งแล้ว เงาร่างนั้นก็เอนเอียงไปทางด้านข้าง

ผู้บำเพ็ญระดับต่ำที่ใช้ชีวิตหลอกลวงไปวัน ๆ ในโลกมนุษย์ มีเล่ห์กลเล็กน้อยอย่างการตัดกระดาษให้กลายเป็นสิ่งของอยู่ไม่น้อย

เมื่อหยุนซูเฉินเดินออกมาจากหลังฉากบังตา ชิงโจวเสวี่ยก็พลอยนึกถึงกลเม็ดเช่นนั้นขึ้นมา นำภาพวาดของโฉมงามมาตัดแปะไว้บนผนัง เป่าลมเซียนลงไปคราหนึ่ง ก็จะมีเทพธิดาฉางเอ๋อร์ก้าวออกมาจากภาพนั้นจริง ๆ

ฉางเอ๋อร์นางนี้ทั่วร่างพกพาความหอมอันชุ่มชื้นมาด้วย ท้ายที่สุดก็เพิ่งชำระร่างกายเสร็จ นางเดินด้วยเท้าเปล่ามาหยุดอยู่ข้างกายชิงโจวเสวี่ย ก่อนจะโน้มตัวลงมาหานางอย่างกะทันหัน

ปลายจมูกของชิงโจวเสวี่ยถูกกลิ่นอายของนางห้อมล้อมไว้อีกครั้ง

หยุนซูเฉินนั่งลงข้างกายของนาง แนบชิดสนิทสนมกับนางยิ่งนัก ใช้มือกำเส้นผมสีดำสนิทของศิษย์ขึ้นมาเส้นหนึ่ง นางพันมันไว้บนปลายนิ้วแล้วม้วนเล่นสามรอบอย่างเกียจคร้าน

"นอนเสียทีดีไหม"