บทที่ 174

บทที่ 174

ชิงโจวเสวี่ยยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม มองดูเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ข้ามิใช่ศิษย์สายของยอดเขาหลัก หากภายภาคหน้าต้องสืบทอด ก็ควรสืบทอดตำแหน่งเจ้ายอดเขาเฮ่ออีมากกว่า"

เจ้าสำนักโบกมือปฏิเสธ เขาหยุดชิงโจวเสวี่ยไว้ "ยังมีตัวอย่างเช่นนี้อยู่ ไม่นับว่าแปลกประหลาดอันใด เจ้าสำนักทุกรุ่นของแดนไท่ชูล้วนเป็นนักกระบี่ ไม่มีคำกล่าวทำนองว่าแยกสายหรอ"

เขายันพนักเก้าอี้ลุกขึ้นยืน เดินอย่างช้ามาก ชิงโจวเสวี่ยเห็นเขาชักกระบี่ไร้คมออกมาเล่มหนึ่ง รูปทรงค่อนข้างโบราณ สะบัดทีฝุ่นผงร่วงหล่นลงมามากมายนัก แต่ทว่าในมือของเขา กลับค่อย ๆ กลับมาเปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง

เจ้าสำนักทอดถอนใจ "บรรดาศิษย์ที่ข้าเคยรับล้วนไม่ค่อยเอาไหน ทั้งเป็นเพราะยามปกติข้าดูแลแต่เรื่องในสำนัก ไม่ค่อยมีเวลาสั่งสอนพวกมัน นับเป็นความสะดุดบกพร่องของข้าเอง"

กระบี่ยาวเล่มนั้นวางขวางอยู่เบื้องหน้าชิงโจวเสวี่ย ลอยค้างอยู่กลางอากาศ

นี่คือสิ่งสืบทอดที่เจ้าสำนักทุกรุ่นของแดนไท่ชูถือครอง หากเทียบกับศาสตราคมที่ใช้งานได้ดีเล่มหนึ่ง มันกลับคล้ายสัญลักษณ์แห่งอำนาจเสียมากกว่า

"ศิษย์อา ศิษย์ไร้ความสามารถยิ่งนัก ทั้งไม่มีความคิดความอ่านที่เฉียบคมปานนี้ ยากจะแบกรับภาระอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้ขอรับ"