บทที่ 173

บทที่ 173

การถ่ายทอดวิชาครั้งแรกก็เป็นเพียงเคล็ดลับการกำหนดลมหายใจเข้าออก ชิงโจวเสวี่ยเคยเรียนรู้มาแล้วในอดีต จึงไม่มีความพิเศษอันใด ไท่ซ่างวั่งฉิงมอบคัมภีร์วิถีไร้นามให้อีกเล่มหนึ่งให้นางนำกลับไปศึกษาทำความเข้าใจ

ชิงโจวเสวี่ยขับเคลื่อนกระบี่เหินกลับมาถึงแดนไท่ชูได้ทันเวลา ไกลออกไปบนผาอีเมิ่งมีเงาร่างงดงามสะคราญตาร่างหนึ่งยืนรออยู่

นางล่องลอยมากับสายลมบูรพาพันลี้ ราวกับจะพัดพาให้ลวดลายปักดอกไม้และนกอันเลือนรางบนชายผ้าถักทอของหยุนซูเฉินปลิวไสว ทันทีที่เท้าแตะพื้นก็เห็นชายผ้าผืนนั้นสะบัดพริ้ว ลวดลายปักราวกับมีชีวิตขึ้นมาจริงๆ มือข้างหนึ่งของท่านอาจารย์กดลงบนลาดไหล่ของนาง

ส่วนมืออีกข้างหนึ่งอ้อมไปด้านหลังลำคอ

ท่อนบนของชิงโจวเสวี่ยแนบชิดจนตึงแน่น นางถูกหยุนซูเฉินสวมกอดไว้แน่นสนิทโดยไม่มีช่องว่าง

"ข้าตั้งใจจะรอเจ้าอีกสักวัน หากเจ้าไม่มา" หยุนซูเฉินก้มหน้าลง ซุกปลายจมูกฝังไว้ที่หัวไหล่ของนาง เอ่ยเบาๆ ว่า "ข้าคงจะไปหาเรื่องนางเสียหน่อยแล้ว"

และในยามพลบค่ำของวันนั้น ชิงโจวเสวี่ยก็กลับมาสู่อ้อมกอดของนางได้ในที่สุด

ร่างกายของชิงโจวเสวี่ยแข็งเกร็งไปชั่วขณะ ก่อนที่นางจะค่อยๆ ยกแขนขึ้นกอดตอบอีกฝ่าย

"จริงสิ ไท่ซ่างวั่งฉิง..."