บทที่ 172

บทที่ 172

หยุนซูเฉินเข้ามาในม่านพลังแดนไท่ชูได้อย่างง่ายดาย ทว่ายามนี้ไร้ซึ่งม่านพลัง มีเพียงสายลมเย็นเยียบทั่วผืนฟ้าที่พัดผ่านเส้นผมยาวของนางอย่างเอาแต่ใจ

ม่านพลังแตกสลายไปแล้ว

ค่ายกลพิทักษ์ภูเขาเผยให้เห็นช่องโหว่ขนาดใหญ่

ผู้คนบนยอดเขาหลักวุ่นวายกันไปทั่ว เหล่าศิษย์หมอเซียนแห่งยอดเขาหลิงซู่คอยเฝ้ารออยู่ด้านข้าง ขณะที่เงาร่างของหลิ่วสวินฉินปรากฏขึ้นรางเลือน

หยุนซูเฉินตื่นตระหนกอยู่ชั่วขณะ นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเร่งรุดไปยังในตำหนัก ทว่ากวาดสายตามองไปทั่วกลับไร้เงาของชิงโจวเสวี่ย

เหล่าผู้อาวุโสชุมนุมกันพร้อมหน้าล้อมรอบศิษย์พี่เจ้าสำนัก สีหน้าของแต่ละคนค่อนข้างเคร่งขรึม

ปรากฏว่าใบหน้าของเจ้าสำนักซีดเซียว ที่มุมปากเปื้อนคราบโลหิตจาง ๆ ราวกับว่าเขาแก่ชราลงไปถนัดตาภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน ลมหายใจเข้าออกทุกครั้งพ่วงมาด้วยเสียงอู้อี้ในลำคอ

เขาเห็นเงาร่างของหยุนซูเฉิน จึงทอดถอนหายใจแล้วเอ่ยขึ้น "ศิษย์น้องหญิง... เจ้ามาแล้ว"

หยุนซูเฉินเห็นสีหน้าของเขาไม่สู้ดี จึงหันไปถามหลิ่วสวินฉิน "เกิดเรื่องอันใดขึ้น ชิงเอ๋อร์เล่า"