บทที่ 171

บทที่ 171

หยุนซูเฉินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น นางเหลือบมองคนผู้นั้นอยู่ครู่หนึ่งแล้วหัวเราะเบา ๆ "เจ้ามายุ่งอะไรกับข้า"

รอยยิ้มนั้นเย็นชาและเลือนหายไปในชั่วพริบตา

นางแย่งไหสุรามาถือไว้ในมือแล้วเงยหน้าดื่มจนหมดเกลี้ยง จากนั้นจึงปล่อยมือลงข้างกายจนเกิดเสียงแตกดังขึ้นอีกครา หยุนซูเฉินพลิกตัวนอนตะแคงกึ่งนั่งกึ่งนอนอย่างเกียจคร้าน แขนเสื้อยาวทิ้งตัวลงมา ในยามที่นางกึ่งเมามายเช่นนี้กลับดูมีท่าทีเจ้าสำราญและองอาจอยู่ไม่น้อย

ยวี่หลีถอนหายใจออกมาเบา ๆ ชนิดที่แทบไม่ได้ยิน

ฟ่านอินกวาดสายตามองซ้ายขวาแล้วออกคำสั่ง "จัดการเก็บกวาดพื้นเสีย"

เหล่าสาวรับใช้ต่างพากันเร่งมือทำความสะอาด ในระหว่างนั้นเอง หยุนซูเฉินก็หลับตาลงอย่างสงบเสงี่ยมและไม่ได้ขยับเขยื้อนอีก

ยวี่หลีหรี่ตามองนาง พยายามเชื่อมโยงรูปลักษณ์เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ของสตรีผู้นี้เข้ากับเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่อ่อนแอแต่ทว่าเด็ดเดี่ยวในความทรงจำ

ฟ่านอินเอ่ยหยอกเย้าขึ้นที่ด้านข้าง "แม่ทัพยวี่ ท่านน้าของข้ามีคนที่ชอบแล้ว เจ้าอย่าได้จ้องมองนางตาไม่กระพริบเช่นนั้นเลย"

ยวี่หลีเบนสายตาหนีแล้วกระแอมออกมาอย่างเก้อเขิน ก่อนจะขมวดคิ้วถาม "เป็นคนบำเพ็ญเพียรอีกแล้วสินะ"