บทที่ 170

บทที่ 170

ชิงโจวเสวี่ยสะบัดหน้าบินตรงลงไปเบื้องล่าง—เวลานี้พลังวิญญาณในแดนไท่ชูฟื้นคืนกลับสู่สภาพเดิมเสียที มากพอให้พานางเหินกระบี่ได้แล้ว

นางพุ่งผ่านยอดเขาเซียนนานาแห่งในแดนไท่ชู ทอดสายตาไปยังหมู่บ้านแถบชายขอบ

เป็นดังคาดไร้ซึ่งผู้คน

ผืนนาไม่อาจเพาะปลูกพืชผลมาเนิ่นนาน แผ่นดินทุกหย่อมหญ้าแห้งแล้ง

พื้นดินสีเหลืองที่แห้งผากแตกระแหงเป็นร่องลึกสานไขว้กันดั่งใยแมงมุม แผ่ขยายไปทั่วผืนปฐพี พุ่มไม้เตี้ยและพงหญ้าเหี่ยวเฉาจนหมดสิ้น มีเพียงต้นไม้แห้งโกร๋นตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งอย่างน่าประหลาด

เปลือกไม้ รากหญ้า

สิ่งใดก็ตามที่พอนำมาประทังชีวิต ต่างถูกรื้อค้นตกท้องจนหมดสิ้น

ทว่าศพผู้คนที่อดอยากยังคงเกลื่อนกลาดไปทั่ว

ภัยพิบัติครั้งนั้นที่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำวัยเยาว์ บัดนี้หวนกลับมาปรากฏซ้ำอย่างง่ายดาย