บทที่ 169

บทที่ 169

หากว่าบนโลกใบนี้มีคนเช่นนี้—นางเพียงสะบัดมือวางค่ายกลขึ้นมาง่าย ๆ หรือหลุดคำพูดออกมาอย่างลอยชาย นางปลิดชีพหรือให้ชีวิตตามอำเภอใจ ควบคุมชะตากรรมของผู้อื่น

ส่งผลให้ตนเองสูญเสียมารดาตั้งแต่ยังเยาวชน กลายเป็นเด็กกำพร้า ถูกเพื่อนรุ่นเดียวกันกดขี่ และถูกผู้มีอาวุโสกว่าปฏิบัติอย่างทารุณยามฝึกฝน ทุ่มเทแรงกายแรงใจจนมีชีวิตรอดออก

จากภพมารได้ ความอบอุ่นสายแรกที่รับเข้ามาในชีวิต ยังไม่ทันได้ประคับประคองไว้นานเท่าใด ก็พลันดับสลายดั่งดอกไม้ไฟในชั่วพริบตา

ในเงาแห่งความทุกข์ระทมที่นางเคยเผชิญ ล้วนมีเงาร่างของผู้หญิงคนนี้ปรากฏอยู่ไม่มากก็น้อย

ทว่าต้นเหตุกลับยังคงอยู่สูงส่ง ไม่แยแสแม้แต่น้อย ราวกับเป็นเพียงการปัดฝุ่นละอองธุลีเม็ดหนึ่งออกไป

เปลวเทียนแทบนิ่งสนิทไร้ลมพัด ไท่ซ่างวั่งฉิงจากไปเนิ่นนานแล้ว

หลังจากนั้นเป็นชิงโจวเสวี่ยกับนางที่สนทนากัน และท้ายที่สุดกล่าวสิ่งใดบ้าง หยุนซูเฉินไม่ได้เงี่ยหูฟังต่ออีก

ยามนี้ท้องฟ้าค่อนข้างดึกดื่น สี่ทิศจมดิ่งสู่ความมืดสลัวของพลบค่ำ

แสงไฟอันรำไรส่องใบหน้าของหยุนซูเฉินให้สว่างขึ้น