บทที่ 168

บทที่ 168

เมื่อถึงปลายฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ดอกไม้เริ่มโรยราลง ความวุ่นวายทั้งหมดหลังจากการประลองเวิ่นเซียนครั้งนี้จึงค่อยสงบลงอย่างแท้จริง

เครื่องแต่งกายของชิงโจวเสวี่ยในวันนี้ดูหรูหรากว่ายามปกติอย่างเห็นได้ชัด

พื้นผ้าสีขาวปักลวดลายเงิน ขลิบขอบด้วยสีดำสนิท สวมซ้อนทับกันหลายชั้นประณีตยิ่งนัก ทว่ายามมองกลับไม่ดูเทอะทะ นางเดินออกจากงานเลี้ยงอย่างเบื่อหน่าย นั่งอยู่ร่วมกับเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้อง ทำตัวไร้ความรู้สึกรับฟังคำอวยพรจากทุกฝ่าย ฟังคำพูดที่ไร้ซึ่งความแปลกใหม่ซ้ำไปซ้ำมานับร้อยรอบ

หร่วนหมิงจูพึมพำเบาๆ "น่ารำคาญชะมัด"

นางถูกพันธนาการไว้ด้วยชุดที่เป็นระเบียบเรียบร้อยของตนเองอย่างอึดอัด นั่งไม่ติดที่ ทว่าก็นั่งไม่ติดที่อยู่เพียงครู่เดียว นางก็เลิกความคิดที่จะปลีกตัวออกไป ยอมนั่งอยู่นิ่งๆ อย่างไร้รสชาติ

ชิงโจวเสวี่ยทอดสายตามองปลายจมูก มองไม่เห็นอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ใบหน้าคล้ายดั่งผู้บำเพ็ญที่ตัดขาดทางโลก

เสียงดนตรีเซียนบรรเลงก้องกังวานไม่ขาดสาย เสียงเพลงแว่วกังวานอยู่ไม่รู้จบ

เบื้องหน้าคือกองสุราและอาหารเลิศรส ผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนปรากฏอยู่ในครรลองสายตา คนที่สามารถถูกท่านอาจารย์ของตนพามาเข้าร่วมงานเลี้ยงได้ ย่อมต้องเป็นยอดฝีมือที่หาได้ยากในสำนักอย่างแน่นอน