บทที่ 167

บทที่ 167

"นอนอยู่ข้างใน"

ใบหน้าของหยุนซูเฉินยังมีรอยยับที่เกิดจากหมอนประทับอยู่ ดูท่าทางแล้วเพิ่งจะหลับไปได้ไม่นาน นางพิงอยู่กับกรอบประตู เอ่ยถามอย่างเกียจคร้านว่า "ศิษย์พี่มีธุระอันใดหรือ"

เจ้าสำนักพยักหน้า พอได้สติกลับคืนมาก็อดชะงักไม่ได้ "พวกเจ้า... นอนร่วมห้องเดียวกันหรือ"

หยุนซูเฉินส่งเสียงอืมในลำคอ หน้าไม่เปลี่ยนสีแม้แต่น้อยยามที่ปั้นน้ำเป็นตัว "นางนอนกับข้ามาแต่เล็กจนโตจนชินเสียแล้ว มีปัญหาอันใดหรือ"

ผู้เฒ่าหัวโบราณที่อยู่ตรงข้ามขมวดคิ้ว "ต่อให้เป็นบุตรสาวแท้ๆ เติบโตจนป่านนี้แล้ว ก็ไม่สมควรนอนร่วมห้องกับผู้อาวุโส อีกอย่างผู้บำเพ็ญเต๋า ไยต้องนอนหลับพักผ่อนด้วยเล่า"

"เจ้าอย่าได้มัวแต่ถ่วงเวลาบำเพ็ญเพียรของเด็กคนนั้นอยู่เลย เอาแต่สอนเรื่องที่ทำให้เสียเวลาเปล่าประโยชน์อยู่เรื่อย หากแบ่งเวลาสักนิดนี้มาใช้ ทุกวันความก้าวหน้าย่อมรวดเร็วอย่างน้อยก็..."

ช่วงแรกหยุนซูเฉินฟังแล้วรู้สึกง่วง ต่อมาฟังแล้วรู้สึกจนใจ และสุดท้ายคือทนไม่ไหวอีกต่อไป

นางเพิ่งจะอ้าปากเตรียมเอ่ย ทว่าไหล่ข้างหนึ่งก็หนักอึ้งขึ้นมากะทันหัน ราวกับมีลูกศิษย์คนหนึ่งมาห้อยโหนอยู่ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

ยามที่ท่านอาจารย์เดินจากไป ชิงโจวเสวี่ยก็ค่อยๆ ตื่นจากห้วงนิทราโดยไม่รู้ตัว นางได้ยินเสียงฝีเท้าและการเคาะประตูกับภายนอก จึงสะลึมสะลือลุกขึ้นจากเตียง