บทที่ 166

บทที่ 166

ค่ำคืนถัดมา

ยามที่จูบถัดมามาถึงตามกำหนด ชิงโจวเสวี่ยกลับเบือนหน้าหนี

นางหลุบเปลือกตาลงต่ำ ทว่าดูเหมือนจะไม่ได้เป็นเพราะความเขินอาย มือที่ชิงโจวเสวี่ยประสานไว้บนตักกำแน่นเสียจนขยำชายผ้าชิ้นเล็กยับยู่ยี่

คางถูกยกขึ้นแผ่วเบา

หยุนซูเฉินเพิ่งชำระร่างกายเสร็จ กวาดตามองนางอยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เป็นอันใดไป"

"ข้าใช้ซิงซุ่ยไม่เป็น"

น้ำเสียงของชิงโจวเสวี่ยราบเรียบนิ่งนัก ทว่ายามที่นางเอ่ยประโยคนี้ออกมา กลับยังคงต้องใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะยอมปริปาก

นางเคยฟังเรื่องราวในอดีตของท่านอาจารย์มาบ้าง ทว่าก็เป็นเพียงแค่ผู้ชมคนหนึ่งเท่านั้น นางย่อมไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าความยึดติดของหยุนซูเฉินที่มีต่อเรื่องนี้นั้นลึกล้ำเพียงใด แต่หากวัดจากสัญชาตญาณแล้ว สิ่งนั้นก็น่าจะเป็นร่องรอยที่แต้มสีสันไว้อย่างเข้มข้นในชีวิตของอีกฝ่ายเป็นแน่

คนเราเมื่อมีความเคลือบแคลงสงสัยขึ้นมาแล้ว ย่อมคิดวนเวียนหาทางออกไม่เจอจนติดอยู่ในทางตัน หากนี่คือสาเหตุส่วนใหญ่ที่หยุนซูเฉินรับนางมาเลี้ยงดู เช่นนั้นท่านอาจารย์จะรู้สึกผิดหวังหรือไม่