บทที่ 165

บทที่ 165

ชิงโจวเสวี่ยก้าวเท้าถีบออกไปอีกครา ร่างจึงร่วงหล่นลงมาจากห้วงความฝัน

นางลืมตาขึ้นอย่างเลือนราง รู้สึกได้ว่าตนกำลังนอนอยู่บนเตียง ขณะที่ข้างแก้มมีสิ่งใดสิ่งหนึ่งอันเรียบลื่นปัดผ่าน ราวกับเคลื่อนผ่านกิ่งหลิวอ่อนช้อยอันอ่อนนุ่ม

ปลายจมูกมีกลิ่นหอมบางเบาอ่อนโยนสายหนึ่ง

จากนั้นริมฝีปากก็พลันอ่อนนุ่มลงเล็กน้อย ถูกกดทับเบา ๆ แล้วผละออกอย่างรวดเร็ว

และอีกครั้ง

ทุกคราแผ่วเบาราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ

ชิงโจวเสวี่ยลืมตาขึ้นจนเต็มตา พบว่าท่านอาจารย์กำลังทาบทับอยู่บนร่างของนาง อีกฝ่ายส่งเสียงไอเบา ๆ เบนสายตาออกไป จากนั้นก็ทัดปอยผมที่ปรกอยู่ข้างใบหูกลับขึ้นไปตามเดิม ถือโอกาสเอนกายหงายไปด้านหลัง แล้วยืดตัวขึ้นนั่งตรง

ชิงโจวเสวี่ยยกมือขึ้นลูบแก้มตนเอง ทั้งยังเม้มปากเล็กน้อย สัมผัสชุ่มชื้นเปียกปอนราวกับถูกจูบมา

"มีที่ใดไม่สบายหรือไม่"