บทที่ 164

บทที่ 164

อักษรเหล่านี้หล่นลงสู่ทะเลจิตดุจเสียงสะเทือน

แววตาเย็นเยียบของชิงโจวเสวี่ยพลันอ่อนลงเล็กน้อย ภายในนั้นทอประกายความงุนงงขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับคืนสู่ความว่างเปล่าไร้อารมณ์ดังเดิม

กระบี่คมกริบสามฉื่อเล่มนั้นกำอยู่ในฝ่ามือของนาง ราวกับมีชีวิตจิตใจ เป็นฝ่ายฟาดฟันแทงปัดป้อง ทุกกระบวนท่าลื่นไหลเป็นธรรมชาติยิ่ง

ทุกคราที่ชิงโจวเสวี่ยแทงกระบี่ออกไป ล้วนถูกอีกฝ่ายปัดป้องกันไว้ได้ทั้งหมด ในช่วงเวลาสั้น ๆ ระหว่างการประมือไม่กี่กระบวนท่านี้ หัวใจของหยุนซูเฉินถูกแขวนไว้เหนือห้วงเหวลึก สั่นคลอนใกล้พังทลาย ด้วยระยะห่างเพียงเท่านี้ หากไท่ซ่างวั่งฉิงต้องการเอาชีวิตนาง ย่อมง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ

ไท่ซ่างวั่งฉิงยืนอยู่กับที่โดยไม่ขยับเท้า ปัดป้องกระบี่ทุกกระบวนท่าของนางจนสลายสิ้น

นางมิได้ดุร้ายเกรี้ยวกราดอย่างที่หยุนซูเฉินคิด กลับกันอารมณ์ของนางค่อนข้างดี ปล่อยให้รุ่นเยาว์ที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำพัวพันต่อสู้อยู่เนิ่นนาน บนใบหน้าของนางมิได้ปรากฏความรำคาญใจแม้แต่น้อย

กระทั่งชิงโจวเสวี่ยใกล้หมดแรงและทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ไท่ซ่างวั่งฉิงจึงลดสายตาลง กะจังหวะได้ที่แล้วยื่นนิ้วออกไปจิ้มลงบนหน้าผากของนางกะทันหัน