บทที่ 163

บทที่ 163

หญิงสาวนอกประตูก็ยังคงไม่ยอมแพ้ นางยังคงเคาะประตูอย่างดื้อดึง น้ำเสียงเจือแววอ้อนวอน

ไท่ซ่างวั่งฉิงวางถ้วยชาใบนั้นลง จากนั้นก็ร่ายอาคมใส่ตนเองเพื่ออำพรางรูปโฉมที่แท้จริง

นางดีดนิ้วเบา ๆ ประตูแง้มเปิดออกเล็กน้อย แล้วดึงตัวศิษย์คนนั้นเข้ามาในห้อง

กู้รั่วสุ่ยคาดไม่ถึง คุกเข่าลงกับพื้นด้วยความตกใจ นางกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะพบว่าตนเองเข้ามาด้านในเสียแล้ว แวบแรกจึงมีสีหน้าดีใจขึ้นมาเล็กน้อย เงยหน้ามองไปพบว่าท่านอาจารย์กำลังมองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ใบหน้าของสตรีผู้นี้ถูกอาคมอำพรางไว้ตลอดทั้งปี ทุกครั้งที่พบกันจึงแตกต่างกันออกไป

นางบรรลุขั้นไร้ลักษณ์ ไร้รูปร่างแน่นอน บางคราเป็นเด็กน้อยไว้ผมจุก บางคราเป็นหญิงชราผมหงอก หรือไม่ก็สตรีวัยเยาว์... หนึ่งคนพันหน้า ต่อให้เป็นในสำนักเซียนหลิวหยุน ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าแท้จริงแล้วนางมีหน้าตาเช่นไร

"ไม่เป็นไรหรอ"

ไท่ซ่างวั่งฉิงรินชาเพิ่มอีกหนึ่งถ้วย วางไว้ด้านข้าง เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

กู้รั่วสุ่ยเพิ่งสังเกตเห็นว่านั่นคือถ้วยที่เตรียมไว้สำหรับนาง นางรับมาด้วยความรู้สึกตื้นตันใจจนประหม่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่งเสียงอืมเบา ๆ ในลำคอ