บทที่ 162

บทที่ 162

หลิ่วสวินฉินเดิมทีไม่เคยคิดจะยุ่งเรื่องของผู้อื่น

ทว่านางเป็นคนโดดเดี่ยวและถือตัวมาตั้งแต่เยาว์วัย จึงไม่มีมิตรแท้หรือสหายสนิทที่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง มีเพียงเยว่ฉางเกอและหยุนซูเฉินผู้เป็นศิษย์น้องทั้งสองที่พอจะคุ้นเคยและพูดคุยกันได้มากกว่าผู้อื่นอยู่บ้าง

นางแทบไม่เคยตัดสินใจแทนใคร การเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของผู้อื่นมากจนเกินไปมักจะนำพาความเคียดแค้นชิงชังที่ไม่จำเป็นมาสู่ตน

ช่างน่ารำคาญเสียจริง

ทว่าเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของหยุนซูเฉิน นางจึงชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจทำตามความต้องการของตนเองโดยพลการ

บางทีในก้นบึ้งจิตใจของนางแล้ว หากนับตามระยะเวลาที่คบหากัน ศิษย์น้องก็น่าจะมีความสำคัญมากกว่าหลานศิษย์อยู่บ้างกระมัง

หลิ่วสวินฉินเดินทางไปยังยอดเขาเฮ่ออี มุ่งตรงไปยังหน้าห้องพักของชิงโจวเสวี่ย นางรวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือ ก่อนจะใช้กำลังทำลายม่านพลังที่ปิดกั้นประตูห้องนั้นออกอย่างไร้ความปรานี

ชิงโจวเสวี่ยที่กำลังนั่งขัดสมาธิโคจรพลังอยู่ภายในห้องถูกพลังสะท้อนกลับเข้าจู่โจมอย่างกะทันหัน นางจึงกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ร่างกายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นและไอโขลกออกมาจนหายใจแทบไม่ทัน