บทที่ 161

บทที่ 161

หยุนซูเฉินไม่ได้ไม่รู้เรื่องรู้ราวเสียทีเดียว แต่นางก็ไม่ได้ใส่ใจนักหนา เมื่อมาถึงตอนนี้ ตำนานว่าด้วยบัวหัวใจชาดที่ชุบชีวิตคนตายและทำให้กระดูกขาวมีเนื้อหนังกลับผุดขึ้นมาในหัวทีละข้อ

นางชะงักไปวูบหนึ่ง ก่อนจะคว้าความหวังเส้นสุดท้ายไว้ "สิ่งนี้สามารถใช้แทนแก่นปีศาจขั้นมหายานสักเม็ดได้หรือไม่"

หลิ่วสวินฉินฟังออกว่าน้ำเสียงของนางมีพิรุธ นางรวบชายแขนเสื้อเข้าหากัน ไม่ได้รีบตอบในทันที แต่กลับเอ่ยถามแทนว่า "เจ้าเป็นอะไรไป"

หยุนซูเฉินพูดปัดผ่านไปอย่างรวดเร็วด้วยคำพูดไม่กี่คำ ทว่าพอฟังเรื่องที่นางไปเสี่ยงทาย สีหน้าของหลิ่วสวินฉินก็เริ่มเคร่งขรึมลงเล็กน้อย และเมื่อได้ยินว่านางเอายาลูกกลอนสำหรับข้ามทัณฑ์สวรรค์ให้ชิงโจวเสวี่ยกินเข้าไป สีหน้าของหลิ่วสวินฉินในตอนนี้ก็ย่ำแย่เสียจนแทบดูไม่ได้แล้ว

"ไม่แปลกใจเลยที่ก่อนชิงโจวเสวี่ยจะปิดด่านยังเคยเอ่ยปากถามเหล่าผู้อาวุโสว่า เหตุใดพลังฝีมือภายในร่างกายถึงได้ก้าวกระโดดขึ้นไปขั้นใหญ่อย่างไร้สาเหตุ พวกเราต่างไม่มีใครอธิบายได้ คิดเพียงว่าเป็นวาสนาในสุสานกระบี่ ไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะเป็นเจ้าที่เอายาลูกกลอนข้ามทัณฑ์สวรรค์ให้นางกิน"

"หยุนซูเฉิน เจ้าเบื่อชีวิตนักหรือ"

ศิษย์พี่หญิงกลับมาทำสีหน้ามองคนใกล้ตายอีกครั้ง หยุนซูเฉินเบี่ยงสายตาหนีโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงหันกลับมาสบตากับนางตรง ๆ