บทที่ 160

บทที่ 160

ภายในตำหนักเจียหลัว

หยุนซูเฉินอิงแอบอยู่บนตั่งกุ้ยเฟย ตรงหน้าวางจานองุ่นไว้หนึ่งจาน นางค่อย ๆ ปอกเปลือกมันทีละผล ปลายนิ้วมีรอยสีม่วงอ่อนเปื้อนอยู่เล็กน้อย ราวกับยื่นมือไปจุ่มอยู่ท่ามกลางแสงสนธยา

ฟ่านอินนั่งอยู่ภายในตำหนัก กำลังปรึกษาหารือเกี่ยวกับสถานการณ์ศึกในครั้งนี้อย่างละเอียด ทุกครั้งที่นางกล่าวจบประโยคจะเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าหยุนซูเฉินไม่ได้มีความเห็นต่างอันใด จึงกล่าวต่อจนจบ

หยุนซูเฉินไม่ได้เอ่ยปากพูดสักคำเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ

ฟ่านอินซ่อนแววตาประหลาดใจเอาไว้ นางลอบชำเลืองมองใบหน้าของท่านน้าผู้นั้นแวบหนึ่ง

หยุนซูเฉินหลับตาลงครึ่งหนึ่ง ท่าทางสงบเสงี่ยม บนใบหน้าไม่มีความเบื่อหน่ายหรือความไม่พอใจใด ๆ ฟ่านอินรู้สึกราวกับว่านางกำลังเหม่อลอย และไม่ใส่ใจต่อสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเลยแม้แต่น้อย

นางเพียงแต่ปอกองุ่นของนางไปเรื่อย ๆ เมื่อปอกเสร็จแล้วก็ไม่กิน กลับโยนใส่จานใบเล็กอีกใบหนึ่งแทน

ท่านน้าหมดอาลัยตายอยากมาได้หลายวันแล้ว ไม่ไยดีต่อเรื่องราวใด ๆ ทั้งสิ้น และไม่รู้ว่าเมื่อใดจึงจะอาการดีขึ้น ฟ่านอินฝืนยิ้มออกมา แต่นางกลับยังต้องมาคอยจัดการสถานการณ์อยู่ที่นี่ เผชิญหน้ากับสำนักใหญ่อันดับหนึ่งที่ทรงอำนาจที่สุด

ฮ่องเต้ไม่รีบแต่ขันทีร้อนใจ