บทที่ 159

บทที่ 159

"หากไม่ใช่เพราะวิญญาณกระบี่ และเหตุการณ์ในครานี้ ไยต้องเลี้ยงดูนางมาด้วยเล่า"

ท่านอาจารย์ทอดสายตามองเหล่าเซียนทั้งหลาย สีหน้าตอนที่นางเอ่ยยังคงเหมือนเช่นวันวาน เปี่ยมด้วยความละมุนละไมทว่าเย่อหยิ่ง คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

นางมองตรงมายังตัวเขา "ท้ายที่สุดแล้วตั้งแต่เล็กจนโต เจ้ามีแต่จะคอยสร้างความเดือดร้อนให้อาจารย์ ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ย่อมฉุดรั้งให้ผู้อื่นต้องตกอยู่ในอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า มิใช่หรือ"

"เปิดสุสานกระบี่ นำซิงซุ่ยออกไป" ชิงโจวเสวี่ยได้ยินเสียงตนเองเอ่ยแผ่วเบา "เช่นนั้นข้าก็ไม่มีประโยชน์แล้วใช่หรือไม่"

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ เอ่ยย้อนถามขึ้นว่า "ยังมีประโยชน์อันใดอีกเล่า"

ความรู้สึกไร้น้ำหนักจู่โจมก็ถาโถมเข้าใส่ ชิงโจวเสวี่ยดีดเท้าขึ้นอีกครา ร่วงหล่นลงมาจากห้วงความฝัน

นางลืมตาขึ้นทั่วทั้งร่างชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกาฬ เมื่อลองคลำไปด้านข้างกลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งกลิ่นกำยานจิ่วเหอที่คุ้นเคย ชิงโจวเสวี่ยรู้สึกห่อเหี่ยวใจระคนหวาดหวั่นขึ้นมาวูบหนึ่ง

——ท่านอาจารย์?

หัวไหล่ถูกกดเอาไว้ เสียงแผ่วเบาเย็นเยียบของหญิงสาวอีกคนดังขึ้น "คิดให้น้อยลงหน่อย"