บทที่ 158

บทที่ 158

หยุนซูเฉินก็ถูกฉากเบื้องหน้านี้สั่นคลอนจนตกตะลึง นางกะพริบตาเบา ๆ บนแก้มกระเซ็นเปื้อนหยดของเหลวอุ่นร้อน ตามมาด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ชวนให้อึดอัดหายใจไม่ออก

นางหรี่ตามองศิษย์รักที่เนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยเลือด ชั่วขณะหนึ่งเกิดความรู้สึกเคลิบเคลิ้มพร่าเลือน คล้ายกับมีความรู้สึกแปลกหน้าขึ้นมาบ้าง

หากมองจากสายตาของคนนอก ชิงโจวเสวี่ยเป็นเพียงผู้เดียวที่ยืนหยัดอยู่ลำพัง ทว่ามีเพียงตัวนางเองเท่านั้นที่มองเห็น เงากระบี่นับไม่ถ้วนที่อัดแน่นหนาแน่นกำลังรายล้อมอยู่รอบกาย คล้ายกำลังเคลื่อนไหวติดตามนางไปพร้อมกับหมุนวนโลดแล่นด้วยความยินดีปรีดา

พวกมันหาได้ใส่ใจว่าผู้คนจะบาดเจ็บล้มตายหรือไม่ เพียงแค่พากันพุ่งแหวกผ่านไปอย่างสำราญใจไปพร้อมกับกระบี่ชิงซวง จากนั้นร่างเนื้อกลุ่มนั้นก็แหลกสลายกลายเป็นผุยผงในทันที ไม่มีแม้แต่โอกาสให้ดิ้นรนขัดขืน

กวนเหวยชิงกับเหล่าผู้อาวุโสที่เหลือยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ตะลึงลานไปชั่วขณะ

เหล่าผู้คนที่มาในครานี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นศิษย์สายใน กล่าวอีกนัยหนึ่งคือเป็นผู้เยาว์ที่พวกเขามักคุ้นเคยกันเป็นอย่างดีในยามปกติ

เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น พวกเขาก็ต้องมาจบชีวิตลงในหมอกเลือดโดยไม่หลงเหลือแม้แต่ชายเสื้อที่สมบูรณ์สักชิ้นเดียว

ช่างน่าหวาดหวั่นพรั่นพรึงยิ่งนัก

ชิงโจวเสวี่ยร่อนกายลงมา นางใช้มือเปล่าคุ้ยเขี่ยปัดป้องอยู่ครู่หนึ่งเพื่อแหวกเหล่าเงาภาพลวงตาที่คอยขวางทางอยู่