บทที่ 157

บทที่ 157

ชิงโจวเสวี่ยเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย แสงไฟในดวงตาเจิดจ้าขึ้นจนกลายเป็นเปลวเพลิงระยิบระยับ

นางจ้องมองเงาร่างที่กำลังเคลื่อนไหวไปมาอย่างกระวนกระวายภายในรอยแยก พร้อมกับกำข้อมือของหยุนซูเฉินแน่นขึ้น

เสียงหัวใจเต้นถี่กระชั้นยิ่งขึ้นทุกที ร่างกายทั่วทั้งร่างตึงเครียดจนถึงขีดสุด ราวกับสายธนูที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ

เงาดำประกายสีเงินดุจเข็มเล่มหนึ่งพุ่งวาบผ่านนัยน์ตาของชิงโจวเสวี่ยไปอย่างรวดเร็ว แววตาของนางหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

กระบี่ชิงซวงหรือ

กระบี่ยาวสีเงินเล่มนั้นวนหาอยู่ครู่หนึ่ง ก็พุ่งเข้ามาหาชิงโจวเสวี่ยโดยตรง เสียงกระบี่แผดเสียงก้องกังวานดังก้องขึ้นภายในห้องหินอันกว้างใหญ่

นางคว้าด้ามกระบี่ไว้แน่น หันปลายกระบี่พุ่งตรงไปยังรอยแยก ทันใดนั้นเงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามา เมื่อชิงโจวเสวี่ยเพ่งมองให้ชัดเจน ลมหายใจที่อั้นไว้จึงผ่อนคลายลงในทันที

เงาร่างนั้นสั่นไหวเล็กน้อย ยืนหยัดตั้งหลักได้อย่างมั่นคง ก่อนจะเอ่ยปากตะโกนออกมาว่า "ชิงโจวเสวี่ย ศิษย์อาหยุน อยู่กันหรือเปล่า"

ชิงโจวเสวี่ยกำลังจะก้าวออกไป ทว่าหยุนซูเฉินกลับคว้าแขนของนางไว้เสียก่อน แล้วกล่าวด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบาว่า "รอก่อน"