บทที่ 156

บทที่ 156

ในความมืดมิดอันสุดขั้ว เงาไม้พลอยพร่ามัว กิ่งก้านบิดเบี้ยวดูดุร้ายราวกับกรงเล็บ

แสงสว่างที่สว่างสลับมืดดุจดั่งเพลิงผี กวัดแกว่งอยู่ท่ามกลางหมู่พงหญ้า

พงหญ้ากลุ่มนั้นขยับไหว แสงสว่างแหวกออก เผยให้เห็นเงาร่างสองร่างที่ประคับประคองกันไว้

ตลอดทางเดินๆ หยุดๆ นี้ ทำเอาข้อเท้าปวดเมื่อยไม่น้อย แหวกพงหญ้าหนาทึบชั้นแล้วชั้นเล่า ก้าวข้ามลำธารสายแล้วสายเล่า ยิ่งชิงโจวเสวี่ยเข้าใกล้เขตนั้นมากเท่าไร ก็ยิ่งสามารถค้นหาความคุ้นเคยอันน่าพิศวงกลับคืนมาได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น

ทว่าภูเขาและสายน้ำเหล่านี้เล่า

มืดจนมองไม่เห็นนิ้วมือของตนเอง ชัดเจนว่าเป็นสถานที่ที่สร้างความประทับใจอย่างลึกซึ้ง นางไม่มีทางลืม... แต่นางจะมาถึงที่นี่ได้อย่างไรเล่า

ยามที่แผ่นเนื้อแห้งชิ้นสุดท้ายกินหมดพอดี อาจารย์และศิษย์ทั้งสองก็มาถึงหน้าภูเขาหินมหึมาแห่งหนึ่งพอดี

"ที่นี่คือสุสานกระบี่"

หยุนซูเฉินลูบไล้ร่องรอยการสลักหินอันกระด้างกระเดื่องนั้น ลายเส้นที่หยาบกระด้างและลวกๆ ไม่เหมือนฝีมือมนุษย์ แต่เหมือนตัวอักษรขนาดใหญ่สองตัวที่เขียนขึ้นด้วยลมกระบี่ที่กวัดแกว่งสะบัดลงมา