บทที่ 155

บทที่ 155

วินาทีนั้น สายลมพลันสงบลง

เปลวเพลิงนิ่งงัน

ประกายสว่างไสวในดวงตาของชิงโจวเสวี่ยทวีความเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ รัศมีแสงขยายกว้างออกไปในชั่วพริบตา ทะลวงความมืดมิดอันเวิ้งว้าง นางสะดุ้งในใจ กลัวว่าจะดึงดูดศัตรูเข้ามา จึงใช้ฝ่ามือประคองเถ้าถ่านกลุ่มนั้นไว้อย่างระมัดระวัง หรี่แสงให้เบาลงอีกนิด วางไว้บนพื้น และใช้ไม้เปียกกลบไว้ครึ่งหนึ่ง

นางผ่อนลมหายใจออกยาวเหยียด "……ท่านอาจารย์"

หยุนซูเฉินกึ่งหลับกึ่งตื่นมองนางแวบหนึ่ง แล้วพลิกตัวไปอีกด้าน ชิงโจวเสวี่ยหยิบไม้ท่อนหนึ่งมา พันด้วยเศษผ้าแล้วจุดไฟ เคลื่อนเปลวไฟเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหน่อย

หยุนซูเฉินผ่อนคลายลงมาก ความหนาวเย็นถูกขับไล่ออกไปทีละน้อย แสงไฟนั้นอบอุ่น เมื่อสาดสะท้อนเช่นนี้ กลับทำให้ใบหน้าของนางดูมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง ยามค่ำคืนไม่มีลม แต่รอบด้านหมอกจัด ดังนั้นไฟกองนี้จึงลุกไหม้อย่างเงียบเชียบและรัดกุม คอยสุมประคับประคองไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วนถึงจะป้องกันไม่ให้ดับสนิท

นี่คือค่ำคืนที่นางกับชิงโจวเสวี่ยได้นอนหลับพักผ่อนดีที่สุด

และในวันนี้เช่นกัน ผลไม้ก็ถูกเก็บกินจนเกลี้ยง แหล่งประทังชีวิตสุดท้ายขาดสะบั้นลงโดยตรง

ส่วนเปลือกไข่ที่ทิ้งไว้บนพื้นเมื่อหลายวันก่อน กลับดึงดูดนกป่าสองตัวเข้ามา เช้าตรู่บินมาจิกคน ส่งเสียงร้องอันน่าเวทนากลางอากาศ