บทที่ 154

บทที่ 154

ผู้บำเพ็ญวิถีพรตสามารถดำเนินชีวิตอยู่ได้ด้วยการดูดซับปราณวิญญาณแห่งฟ้าดิน

มนุษย์ปุถุชนไม่เข้าใจเคล็ดลับในจุดนี้ ทำได้เพียงพึ่งพาเนื้อหนังมังสาหรือพืชผักข้าวปลาที่เติบโตด้วยการดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินเป็นอาหารประทังชีวิต

ปราณวิญญาณ ณ ที่แห่งนี้เบาบางยิ่งนัก ไม่เพียงพอต่อความต้องการในการใช้เคลื่อนไหวร่างกาย การหาอาหารประทังชีพจึงเป็นสิ่งที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

ชิงโจวเสวี่ยเพิ่งจะอาการดีขึ้นได้ไม่นาน ทั่วทั้งร่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ยามนี้จึงกำลังอิงแอบพิงอยู่ภายในโพรงไม้อย่างห่อเหี่ยว นางไม่เคยมีไข้มาก่อน ในวันนี้กลับรู้สึกศีรษะหนักอึ้งราวกับล่องลอย จนกระทั่งได้มาสัมผัสด้วยตนเองจึงเพิ่งรู้ซึ้งว่าความรู้สึกเช่นนี้ช่างทรมานเหลือเกิน

หยุนซูเฉินมองดูชิงโจวเสวี่ยที่หิวโหยจนใบหน้าซีดเผือด ทำได้เพียงแหงนมองผลไม้บนต้น เป็นพวงสีเขียวสด ไม่รู้ว่าเป็นพันธุ์ใด ทั้งยังไม่รู้ว่าสามารถกินได้หรือไม่

ทว่าสิ่งที่สำคัญไปกว่านั้นคือตัวนาง...

เอื้อมมือเด็ดไม่ถึง

หยุนซูเฉินเงยมองพวกมันเงียบๆ จากนั้นก้มหน้าลง กวาดสายตามองไปรอบสี่ทิศ

หญ้า