บทที่ 153

บทที่ 153

เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วแว่วมาจากที่ไกลแสนไกล ดังขึ้นทีละเสียง ทีละเสียง จนปวดหัวไปหมด

พวกนางสองคนพลัดตกลงมาจากหินลอยฟ้า ร่วงหล่นสู่หุบเขาสลับซับซ้อน หยุนซูเฉินใช้พลังวิญญาณเล็กน้อยที่ยังพอหลงเหลืออยู่ปกป้องตนเองกับศิษย์เพื่อใช้ลดแรงกระแทก แต่สุดท้ายก็ยังคงกลิ้งตกลงมาจากลาดเขาเป็นระยะทางไกล จนเวลานี้ไม่รู้ว่าตกลงมาอยู่ที่แห่งใดแล้ว

หยุนซูเฉินขยับปลายนิ้ว ตอนที่นางฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้ง สรรพางค์กายปวดระบม ไร้เรี่ยวแรง ราวกับกระดูกทุกชิ้นกำลังจะหลุดออกจากกัน

ทว่าเบื้องล่างแผ่นหลังของนางมีสิ่งนุ่มรองรับไว้ พอลองกดดูดีๆ แล้วมีความยืดหยุ่นไม่น้อย หยุนซูเฉินคลำหาอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ใช้เอวยันตัวลุกขึ้นมาเล็กน้อย หรี่ตาลงแล้วก้มมองสำรวจ

ชิงเอ๋อร์?

ชิงโจวเสวี่ยล้มหมดสติอยู่บนพื้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยจังหวะที่ค่อนข้างถี่กระชั้น อาศัยแสงสลัวของตะวันอัสดงที่ส่องลอดเข้ามา ทำให้หยุนซูเฉินรู้สึกว่าสีหน้าของนางดูไม่สู้ดีนัก

พอนำมือทาบลงไปแล้วลองสัมผัสเบาๆ ก็ทำให้นางใจหายวาบจนถึงขั้วหัวใจ

หน้าผากของชิงโจวเสวี่ยร้อนฉ่าดั่งก้อนเหล็กเผาไฟ ไข้ขึ้นสูงจนร่างกายสั่นเทาไปหมดทั้งตัว

ทว่าสถานที่แห่งนี้เบื้องหน้าไม่มีหมู่บ้าน เบื้องหลังไม่มีร้านค้า พลังวิญญาณเบาบางยิ่งนัก ราวกับไม่มีอยู่จริงเลยเสียด้วยซ้ำ ทักษะการบำเพ็ญเพียรที่มีติดตัวไม่อาจแสดงผลอันใดออกมาได้เลย