บทที่ 152

บทที่ 152

เมื่อชิงโจวเสวี่ยได้สติกลับคืนมาอีกครั้ง มือและเท้าต่างถูกพันธนาการไว้ด้วยวัตถุหนักอึ้งราวกับเหล็กดำ

นางเงยหน้าขึ้นมอง รอบกายเต็มไปด้วยความมืดสลัวและความว่างเปล่า ราวกับเป็นห้วงความโกลาหลในตอนที่ผานกู่ยังไม่ได้เบิกฟ้าและดิน

ความโกลาหลที่เวิ้งว้างว่างเปล่า

"นางฟื้นแล้ว" เสียงหนึ่งกล่าวขึ้น

"เริ่มได้เลย" อีกเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างเรียบง่าย

กลิ่นอายของผู้แปลกหน้าทำให้ทั่วร่างของชิงโจวเสวี่ยเกร็งตึง นางนึกอยากจะโคจรลมปราณตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับพบว่าโซ่ที่ล่ามตัวนางไว้นั้นมีความประหลาดบางอย่าง นางไม่สามารถโคจรลมปราณได้ เส้นลมปราณทั่วร่างอัดแน่นจนบวมเป่ง

เสียงนี้ช่างคุ้นหูนัก แต่ยังไม่เห็นตัวคน

ชิงโจวเสวี่ยชั่วขณะหนึ่งนึกไม่ออกว่าเป็นผู้ใด

เบื้องหน้าพลันมีประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ นางส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอ ร่างกายสั่นสะเทือนไปหมด สายฟ้าสายหนึ่งที่ถูกชักนำมาจากทิศทางใดไม่ทราบ ฟาดผ่าลงมาบนร่างของนางเข้าอย่างจัง