บทที่ 151

บทที่ 151

ชิงโจวเสวี่ยเดินตามข้ารับใช้ท่านนั้นไป พอเดินพ้นประตูเมือง กลิ่นหอมก็โชยปะทะใบหน้า

ฝั่งซ้ายเป็นย่านการค้า หญิงสาวกลุ่มหนึ่งมารวมตัวกันเลือกซื้อเครื่องประดับ ส่งเสียงหัวร่อต่อกระซิกกันอย่างครึกครื้น ฝั่งขวาเป็นโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง มีผู้คนเดินเข้าออกขวักไขว่ และทั้งหมดล้วนเป็นสตรี

ภูตมารหญิงที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วต่างงดงามเย้ายวนใจเป็นอย่างยิ่ง รูปร่างอรชรยั่วยวน กำลังเดินเคียงคู่ผ่านมาข้างกายพวกนาง กระทั่งเด็กหญิงตัวเล็กๆ หลายคนวิ่งไล่จับกันอยู่ในฝูงชน เมื่อเพ่งมองด้วยสายตาแล้ว แท้จริงก็ยังคงเป็นดรุณีที่กำลังกะพริบตาปริบๆ

แม้ว่าชิงโจวเสวี่ยจะเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง แต่พอได้มาเห็นสตรีจำนวนมากเช่นนี้เป็นครั้งแรก นางก็อดประหลาดใจไม่ได้

ยามที่ชิงโจวเสวี่ยแบกกระบี่เดินเข้ามา นางก็ตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนมากมายเสียแล้ว

เหล่าภูตมารกลุ่มนั้นคล้ายกับไม่เคยพบเห็นผู้บำเพ็ญเพียรที่อาจหาญถึงเพียงนี้ หลายคนถึงกับหยุดเดิน สายตาทอประกายระยิบระยับราวกับเส้นใย คอยลอบสำรวจนางอยู่เนืองๆ

ชิงโจวเสวี่ยทอดสายตามองตรงไปข้างหน้า เดินตามข้ารับใช้ไปตลอดทาง ปราณมารที่นี่เข้มข้นมากจนสลัดไม่หลุด ชวนให้ปวดศีรษะยิ่งนัก กระบี่ชิงซวงสั่นไหวอยู่รางๆ ตลอดเวลา นางจึงต้องคอยลูบปลอบประโลมพร้อมกับกุมมันไว้ให้มั่น