บทที่ 150

บทที่ 150

หยุนซูเฉินรู้สึกว่าเรี่ยวแรงของตนกำลังค่อยๆ ถูกสูบออกไปทีละน้อย

ทว่าเงาร่างของสตรีเบื้องหน้ากลับยิ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ

ท่ามกลางหิมะโปรยปรายอันเวิ้งว้าง ชิงเอ๋อร์ยืนอยู่บนลานประลองที่พังทลาย ยืนตรงสง่างามราวกับเซียนบนสรวงสวรรค์ นางแย้มยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยขึ้น ณ ที่ตรงนั้น "ท่านอาจารย์ ข้าชนะแล้ว"

ห้วงความคิดของหยุนซูเฉินพลันปรากฏภาพเหตุการณ์นี้แวบขึ้นมา นางรู้ดีอย่างชัดเจนว่าทั้งหมดนี้คือภาพหลอน

หยุนซูเฉินต้านทานไว้อย่างมั่นคงโดยไม่ขยับเขยื้อน ถังอู๋เยว่จึงยิ่งต้องเร่งโคจรพลัง

ทว่าหญ้าหลิงหลงกลับฉวยโอกาสก่อกวนจากภายใน ค่อยๆ ทำให้ลวดลายมารบนใบหน้าของนางร้อนผ่าวถึงขีดสุด ราวกับจะแผดเผาผิวหนังจนไหม้เกรียม

ยามนี้ไม่มีฉากสะเทือนขวัญอันใดอีก ทั้งสองฝ่ายต่างยืดเยื้อกันอยู่ในความมืด สิ่งที่แข่งขันกันหาใช่สิ่งใดไม่ นอกจากว่าผู้ใดจะขาดใจตายก่อนกัน

ปลายกระบี่ถูกกำไว้ในมือ แทบจะเสียดสีจนเลือดไหลซึม และจ้วงลึกเข้าไปอีกหนึ่งชุ่น

ถังอู๋เยว่คว้าข้อมือของนางสวนกลับไป ดวงตาเปิดขึ้นแล้วหลับลงอีกครั้ง พลันหัวเราะเบาๆ ออกมา "ฆ่าข้าแล้วอย่างไร... คนบางคนก็เป็นเช่นเดียวกับแมวตัวนั้น ตอนมีชีวิตอยู่มีขนสลวยงดงาม สุดท้ายแล้วก็ไม่แคล้วร่างกายแหลกเหลวป่นปี้..."