บทที่ 149

บทที่ 149

ยามที่สายฟ้าสายถัดมาฟาดกระหน่ำลงมาอย่างดุร้าย ในที่สุดก็พลันปรากฏเค้าลางแห่งการข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์ขึ้นมาจริงๆ บรรดาผู้รับชมต่างถอยหลบออกไปให้ไกลโดยสมัครใจ บนลานประลองที่พังยับเยิน การห้ำหั่นครั้งสุดท้ายยังคงดำเนินต่อไป

ศิษย์ชุดขาวใบหน้าซีดเซียวจนแทบไร้สีเลือด พลังวิญญาณที่ว่างเปล่ามหาศาลทำให้แข้งขาของเขาอ่อนยวบ ทว่ามุมปากของเขากลับค่อยๆ ยกรอยยิ้มขึ้นมา นั่นคือรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจที่กำลังจะได้รับชัยชนะ

ทว่าไม่นานนัก รอยยิ้มนั้นก็แข็งค้างไปเล็กน้อย

กู้รั่วสุ่ยเดิมทีคิดว่าชิงโจวเสวี่ยใช้คาถาอาคมไปมากมายแล้ว แต่ลึก ๆ ในใจนางไม่เชื่อว่านักกระบี่ผู้ถนัดวิชาอาคมจะเหนือกว่านักเวทโดยกำเนิดได้ นางจึงสั่งให้ศิษย์น้องคอยสูบพลังของนางจนหมดสิ้น — ด้วยวิธีนี้จึงจะสามารถคว้าชัยชนะในการประลองนี้มาได้

ทว่านางไม่มีวันคาดคิดเลยว่า ชิงโจวเสวี่ยจะไม่เพียงแต่ไม่ตั้งรับ ทว่ากลับเดินก้าวออกมาจากม่านพลังซึ่งเกิดจากเกล็ดหิมะอย่างช้าๆ

จะไม่กลัวตายเลยหรือ

กู้รั่วสุ่ยชะงักไปเล็กน้อย เมื่อกวาดสายตาจนเห็นสภาพของชิงโจวเสวี่ยชัดเจนแล้ว นางก็อดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปหนึ่งก้าว

สายฟ้าสายหนึ่งฟาดผ่าลงมา ร่างกายของหญิงสาวชุดขาวอาบย้อมไปด้วยเลือดครึ่งหนึ่ง แก้มทั้งสองข้างยับเยินไม่เหลือชิ้นดี ทว่านัยน์ตาของนางกลับสะท้อนประกายแสงสีเงินเจิดจ้า ราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย

ชั่วพริบตาถัดมา ผิวเนื้อที่ไหม้เกรียมกลับสมานตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ยังคงเป็นใบหน้าของโฉมสะคราญผู้สูงส่งไร้ทางโลกดังเดิม