บทที่ 148

บทที่ 148

เสียงหยกแตกร้าว ราวกับจานกระเบื้องแตกสลาย

หางงูครึ่งท่อนบนภาพสลักนูนถูกทำลายลงอย่างไม่ตั้งใจ เกือบจะกลายเป็นผุยผง

หยุนซูเฉินหนีบเส้นด้ายเส้นหนึ่งไว้ ราวกับกำลังดึงผืนผ้าปัก ปลายข้อมือขยับเล็กน้อยแล้วกระตุกเบา ๆ ไปทางด้านหลัง บาดแผลลึกปรากฏขึ้นบนอกของถังอู๋เยว่จนลึกถึงกระดูก

เบื้องหลังนางมีมังกรน้ำตัวใหญ่มหึมาขดกายอยู่ บนพื้นดินมีก้อนดินกองเล็กกองน้อยกระจัดกระจาย นั่นคือร่องรอยการมีอยู่ของโฮ่วถู่

มือที่หยุนซูเฉินซุกไว้ในแขนเสื้อกำลังสั่นเทาระริก มีร่องรอยคราบเลือดไหลซึมออกมาเลือนราง

จุดแสงหมุนวนห้าดวง บัดนี้มีสามดวงที่มืดมนเลือนรางจนแทบจะดับสูญสิ้นไปแล้ว

สูญเสียมาถึงจุดนี้ ค่ายกลห้าธาตุสูญเสียความสมดุลไปเสียแล้ว เหลือเพียงธาตุน้ำและธาตุดินที่ยังคงฝืนประคับประคองเอาไว้เท่านั้น

ส่วนถังอู๋เยว่เองก็ไม่ได้สบายไปกว่ากันนัก บนใบหน้าของนางเต็มไปด้วยบาดแผล บาดแผลบริเวณหน้าอกนั้นลึกที่สุด

เหล่าภูตมารหญิงรอบด้านยืนนิ่งงันไร้สุ้มเสียง ไม่มีผู้ใดเอ่ยปาก