บทที่ 147

บทที่ 147

เพื่อป้องกันไม่ให้นักเวทฝั่งตรงข้ามลอบโจมตีจากด้านหลัง ม่านน้ำของหลินสวินเจินจึงกางตรึงอยู่อย่างสม่ำเสมอและมั่นคง หากมีแรงกระเพื่อมเพียงเล็กน้อยก็จะเกิดระลอกคลื่นเป็นชั้น ๆ

ดอกบัวใสราวกระจกพลันเบ่งบานขึ้นอย่างเงียบงันกลางอากาศ

สายน้ำที่อ่อนช้อยเปี่ยมด้วยพลังชีวิตถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา กลายเป็นกลีบน้ำแข็งที่แข็งแกร่ง เมื่อการหมุนหยุดชะงักลงชั่วขณะ มันก็แปรสภาพเป็นเศษน้ำแข็งนับล้านชิ้นพุ่งกระจายออกไป

กวนเฉี่ยนเฉี่ยนนึกว่าเศษน้ำแข็งเหล่านี้พุ่งเป้ามาที่ตน จึงรีบใช้ลมพัดพวกมันให้ม้วนตัวรวมกัน แต่คาดไม่ถึงว่าท่ามกลางพายุหมุน ร่างเพรียวบางว่องไวสายหนึ่งได้อาศัยจังหวะพุ่งทะยานขึ้นไปข้างบนแล้ว

นางใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนกลีบดอกไม้ อาศัยแรงส่งเพียงเล็กน้อยก่อนจะเหยียบสลับไปยังอีกกลีบหนึ่ง

หร่วนหมิงจูมองไม่เห็นลม แต่ "มอง" เห็นการไหลเวียนของพลังวิญญาณได้

นางหลบหลีกวังวนทั้งหมดอย่างยากลำบาก ปลายดาบพุ่งตรงไปยังกวนเฉี่ยนเฉี่ยน โดยเวลานี้ไม่มีเวลามาใส่ใจแล้วว่าที่แขนจะมีรอยแผลถูกกรีดไปกี่แห่ง

แต่ลมนั้นไร้รูปร่างและไร้ทิศทาง ทั้งเบาและว่องไว ทั้งยังมอบความสามารถในการลอยตัวตามใจชอบให้แก่ผู้มีรากวิญญาณธาตุลมด้วย