บทที่ 146

บทที่ 146

หยุนซูเฉินปลดจดหมายที่นกน้อยคาบมาส่งลง ยังไม่ทันได้เปิดอ่าน นางก็ใช้นิ้วดีดเบา ๆ เงานกตัวนั้นก็สลายหายไปในพริบตา

นางยืนอยู่อย่างไร้อารมณ์เบื้องหน้าตำหนักเจียหลัว มองดูควันไฟที่พวยพุ่งหนาแน่นอยู่รอบด้าน ราวกับจะกลืนกินปราสาทซึ่งตั้งตระหง่าน ณ จุดสูงสุดของภพมารนี้จนหมดสิ้น

ข้างกายหยุนซูเฉินมีฟ่านอินยืนอยู่ เบื้องหลังคือเหล่าผู้คนที่มืดฟ้ามัวดิน กำลังหลั่งไหลเข้ามาเป็นระลอก ๆ พยายามทะลวงค่ายกลชั้นสุดท้ายของตำหนักเจียหลัวให้แตก

ฟ่านอินเติบโตมาจากสายของยวี่หลี หลายปีมานี้ นางพยายามกวาดซื้ออำนาจของตนเองอย่างสุดกำลังเพื่อสร้างปีกให้กล้าขาแข็ง

หยุนซูเฉินชี้แนะแนวทางใหญ่ให้นาง ส่วนรายละเอียดปลีกย่อยมากมายล้วนเป็นนางที่จัดการด้วยตนเอง

ผลลัพธ์คือเด็กสาวผู้นี้ทำได้ดีเยี่ยมอย่างยิ่ง ผ่านไปเพียงไม่กี่ปีก็สามารถยืนหยัดต่อกรกับยวี่หลีได้อย่างทัดเทียม

ตามหลักแล้ว ไม่ควรเป็นเช่นนี้

หยุนซูเฉินเพียงคาดเดาว่า ถังอู๋เยว่เกิดไม่ไว้วางใจยวี่หลีจากเหตุการณ์เรื่องแมวเมื่อหลายปีก่อน

สตรีผู้นั้นทั้งเจ้าเล่ห์และระแวงสงสัยยิ่งนัก