บทที่ 145

บทที่ 145

ความคะนึงหาคล้ายดั่งถูกควักดวงใจเป็นร่องลึกในอก ทอดเวลาให้ยาวนานเชื่องช้า

ปีนี้ยาวนานยิ่งนัก ชิงโจวเสวี่ยขังตัวเองไว้ในห้วงบำเพ็ญเพียรอันมืดมิดไร้ตะวันในทุก ๆ วัน เพื่อทำให้ใบไม้สีเหลืองทองร่วงหล่นที่เชิงเขาได้รวดเร็วยิ่งขึ้น

สีเหลืองทองแผ่ซ่านไปทั่วโลกมนุษย์

สายลมเหนือพัดโชย เหมันตฤดูวนกลับมาอีกครั้ง

การประลองเวิ่นเซียนเหลือเวลาอีกเพียงวันเดียวจะเริ่มขึ้น เบื้องนอกอากาศหนาวเหน็บอย่างประหลาด ทว่าภายในสำนักเซียนหลิวหยุน กลับอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิอยู่เป็นนิจ เป็นภาพที่ทั้งมีชีวิตชีวาและเงียบเหงาไร้ชีวิตชีวาในคราเดียวกัน

ชิงโจวเสวี่ยกำกระดาษจดหมายที่ส่งต่อมาไว้ในมือ กวาดสายตาอ่านทีละบรรทัด

[ชิงชิง:

ช่วงนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดี ไม่ต้องเป็นห่วงจนเกินไป ปีนี้หิมะบนยอดเขาเฮ่ออีตกหนักเป็นพิเศษ หากไม่จัดการ เกรงว่าแม้แต่ศาลาพักร้อนคงถูกฝังกลบเอาได้ ช่วงเวลาที่ข้าออกไปข้างนอก อาจิ่นได้กลายเป็นแรงงานรับจ้างติดต่อกันหลายวันแล้ว

หากไม่มีอะไรผิดพลาด นี่คงเป็นจดหมายฉบับสุดท้ายที่ข้าส่งให้เจ้าในปีนี้ อีกไม่กี่วัน เจ้าก็คงจะเดินทางกลับมาแล้ว