บทที่ 144

บทที่ 144

ชิงโจวเสวี่ยเห็นเจ้านกตัวนี้ไม่ยอมกินอาหารมาหลายวัน เกรงว่าแม้แต่แรงจะอ้าปากก็ยังลำบาก จึงป้อนไปถึงข้างปากของมันอย่างเอาใจใส่

พอเจ้าจิ๊บขาวเห็นหนอนเข้า ก็ตื่นเต้นจนตัวสั่นเทิ้มไปหมด นัยน์ตาเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

นางรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างยิ่ง ดูท่าคงไม่ได้ป้อนผิดแน่

"อย่ารีบ ของพวกนี้ล้วนเป็นของเจ้า"

พอได้ยินคำนี้ เจ้าก้อนกลมไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ถึงได้ตัวสั่นหนักกว่าเดิมเสียอีก

ในจังหวะที่จวนตัวพร้อมจะสู้ให้ตายกันไปข้าง มันตัดสินใจเด็ดเดี่ยว พุ่งเข้าไปจิกหลังมือขาวเนียนนั้นอย่างแรง จนผิวหนังแตกเป็นแผลทันที

ชิงโจวเสวี่ยจำต้องคลายมือออก มองดูเจ้าก้อนสีขาวตัวนั้นบินไปทางกำแพง แล้วแปะติดแน่นอยู่กับผนัง จนส่งเสียง "เพี๊ยะ" ดังขึ้นมาอย่างกังวาน

นางขมวดคิ้วสงสัยพลางลูบตรงจุดที่เจ็บบนหลังมือ บาดแผลนั้นกลับสมานเข้าหากันในชั่วพริบตา ราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน

"หากยังไม่ยอมกินอาหาร เดี๋ยวจะอดจนล้มป่วยเอาได้นะ"