บทที่ 143

บทที่ 143

กู้รั่วสุ่ยถูกกวนเฉี่ยนเฉี่ยนคล้องแขนเดินมาด้วยกันชั่วครู่ นางก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหันแล้วบีบไหล่ของศิษย์น้องหญิง "วันนี้เจ้าไปหาเรื่องวุ่นวายกับพวกนาง แท้จริงแล้วต้องการทำอะไรกันแน่"

กวนเฉี่ยนเฉี่ยนหัวเราะออกมา "อาศัยลมส่งเรือไม่ดีหรือ หากพวกนางยอมก้มหัวให้อย่างว่าง่าย ก็ถือเป็นการลดทอนความยโสลงเสียบ้าง ใครใช้ให้สตรีผู้นั้นแย่งกระบี่ของเจ้าไปเล่า หากคิดจะแข็งข้อกับข้า ที่นี่คืออาณาเขตของสำนักเซียนหลิวหยุน การจะตัดสิทธิ์การเข้าร่วมประลอง ก็เป็นแค่เรื่องที่ท่านพ่อเอ่ยปากคำเดียวเท่านั้น"

"ศิษย์พี่หญิงกู้ หากข้าตาไม่ฝาด ชิงโจวเสวี่ยมีระดับพลังฝีมือเท่ากับเจ้า ส่วนพวกคนที่เหลือก็ไม่ธรรมดาเลยเช่นกัน"

กวนเฉี่ยนเฉี่ยนเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที "หากไม่มีพวกนาง ผู้ชนะเลิศของการประลองเวิ่นเซียนพวกเราย่อมไร้ซึ่งคู่แข่ง"

กู้รั่วสุ่ยฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉยอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งประโยคสุดท้าย สีหน้าของนางก็พลันเย็นเยียบลง "กวนเฉี่ยนเฉี่ยน เจ้าคิดว่าการที่เจ้าเป็นบุตรสาวของเจ้าสำนัก แล้วจะทำตัวเหลวไหลในการประลองเวิ่นเซียนอย่างไรก็ได้งั้นหรือ"

"สำนักเซียนหลิวหยุนเป็นสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ย่อมไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการเช่นนี้เพื่อชัยชนะ และตัวข้าก็ไม่ต้องการเช่นกัน"

กู้รั่วสุ่ยสะบัดมืออีกฝ่ายออกแล้วหันหลังเดินจากไป ท่าทางคล้ายกับต้องการมุ่งหน้าไปรายงานเจ้าสำนักที่ตำหนักหลักก่อน

กวนเฉี่ยนเฉี่ยนส่งเสียงอุทานออกมา สีหน้าทรุดฮวบลงทันที