บทที่ 140

บทที่ 140

เหนือหน้าผาสูงชัน อาภรณ์เนื้อบางเบาผืนหนึ่งถูกสายลมพัดโบกสะบัด ล่องลอยดั่งหมู่เมฆหลากสี

หยุนซูเฉินทอดสายตามองลงไปยังนาง หางคิ้วมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือข้างหนึ่งออกไปสัมผัสพวงแก้มของนาง ทุกส่วนต่างเจือไปด้วยความร้อนรุ่มจากฤทธิ์สุรา ชิงโจวเสวี่ยคล้ายรับรู้ได้ถึงความเย็นเยียบเบาบางบริเวณข้างพวงแก้ม จึงเอียงหน้าแนบชิดตามสัญชาตญาณ แนบสนิทอย่างไร้ช่องว่าง

"ชิงเอ๋อร์... อย่าตรงนี้เลย กลับห้องกันเถอะ"

ในสายตาของชิงโจวเสวี่ย ริมฝีปากสีชาดคู่นั้นขยับเปิดปิด คล้ายกำลังกล่าวสิ่งใดอยู่ ทว่าท้ายที่สุดแล้วกล่าวสิ่งใดกันแน่ กลับถูกเสียงสายลมหวีดหวิวข้างหูพัดจนเลือนหาย ฟังไม่ถนัดแม้แต่น้อย

นางก้มหน้าลง เสียงหัวใจเต้นอันชัดเจนและทรงพลังกำลังก้องกังวานอยู่ข้างหูของนาง

ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาจากทุกทิศทุกทาง ผิวเนื้อเนียนละเอียดที่เผยออกมาขาวผุดผ่องจนน่าตกใจ ชิงโจวเสวี่ยพลันหวนนึกถึงก้อนแป้งที่นางเคยนวดขึ้นมา... เมื่อครั้งก่อนเพื่อทำขนม นางตั้งอกตั้งใจนวดแป้งจนเป็นก้อนด้วยความขยันขันแข็ง

หยุนซูเฉินมองดูนางที่ขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

เบื้องบนคือดวงจันทร์แขวนเด่น เบื้องล่างคือห้วงเหวลึกไร้ก้นบึ้ง รอบกายว่างเปล่าไร้ผู้คน แม้จะเป็นหน้าผาของสำนักตนเอง และไม่มีผู้ใดแอบมองอยู่แล้วก็ตาม