บทที่ 139

บทที่ 139

สามปีต่อมา เป็นเวลาที่ผู้อาวุโสหยุนควรออกจากด่านพอดี

พวกนางเดินทางกลับแดนไท่ชูตามกำหนด

แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าใด แต่ภายในแดนไท่ชูได้ทำการตรวจสอบความผิดของอวี๋อิงอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว จึงสามารถล้างมลทินให้ชิงโจวเสวี่ยได้ ด้านนอกอาจไม่รู้ว่าเรื่องราวเป็นเช่นไร แต่ภายใน... อันที่จริง ผู้ที่รู้จักชิงโจวเสวี่ยล้วนคิดว่าศิษย์พี่ไม่ใช่คนเช่นนั้น เรื่องนี้ย่อมมีเบื้องหลังอย่างแน่นอน

ทว่าเพื่อไม่ให้รื้อฟื้นคดีเก่าของตระกูลสวีขึ้นมาอีก เจ้าสำนักจึงปัดผ่านไปในบางจุด เรื่องที่เกี่ยวข้องกับหยุนซูเฉิน คดีนี้ไม่สามารถสืบลึกลงไปได้ ได้แต่โยนความผิดไปให้คนตาย แล้วปิดคดีลงอย่างสมเกียรติ

"ลำพังตัวคนเดียว ย่อมยากจะทำการนี้ให้สำเร็จ ทั้งยังต้องปะปนอยู่เบื้องล่างแดนไท่ชู ฝากตัวเข้าเป็นศิษย์สายใน และล่วงรู้ชาติกำเนิดของท่านอาจารย์ อายุของนาง... ต่อให้คำนวณตามกระดูกอายุ หากไม่มีผู้ใดบอก ก็ไม่สมควรล่วงรู้เรื่องนี้"

ลานเรือนที่ไม่ได้อยู่อาศัยมาสามปี เมื่อมีอาจิ่นอยู่จึงดูสะอาดสะอ้านเรียบร้อย เพียงแต่ปลาคาร์พในสระกลับลดจำนวนลงไปหลายตัวอย่างไร้สาเหตุ

"อันที่จริงค่อนข้างชัดเจน" หยุนซูเฉินเอนกายพิงศาลาชมปลา แววตานิ่งสงบ "เจ้าว่าอย่างไรเล่า"

"สำนักเซียนหลิวหยุน"

ท่านอาจารย์เอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาโค้งขึ้นเล็กน้อย "เหตุใดจึงเดาเช่นนี้ ข้ายังนึกว่าเจ้าจะเอ่ยว่าเป็นตระกูลสวีในตอนนี้เสียอีก"