บทที่ 137

บทที่ 137

ความรู้สึกแรกของชิงโจวเสวี่ยไม่ใช่ว่าน่าขัน แต่ในใจกลับรู้สึกเคร่งขรึมขึ้นมา

มีเพียงบรรลุสู่ขอบเขตระดับหนึ่งแล้วเท่านั้น การเด็ดบุปผาดึงกิ่งไม้จึงจะใช้เป็นกระบี่ได้

ตัวนางเองในตอนนี้ยังมิอาจเทียบได้ถึงขั้นนั้น

ยิ่งไปกว่านั้นท่านผู้อาวุโสจี้ยังมีรากวิญญาณไฟ ของสิ่งนี้ย่อมติดไฟและถูกเผาจนดำเกรียมหรืออ่อนนุ่มได้ง่ายดายเมื่อโดนความร้อน นางกล้าใช้สิ่งนี้เป็นกระบี่ แสดงว่าย่อมมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมในวิชาควบคุมเพลิงเช่นกัน

ต้นหอมยาวลำนั้นหมุนวนเป็นวงกลมในมือของนางอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหยุดนิ่งลงและชี้ตรงมายังระหว่างคิ้วของชิงโจวเสวี่ย

ชั่วพริบตานั้น สายลมพัดโหมกระหน่ำ

อาภรณ์สีขาวที่เคยทิ้งตัวนิ่งสงบของนางพลันสะบัดพับปลิวไปด้านหลัง

ภายในนัยน์ตาอันดำสนิทของชิงโจวเสวี่ย มีเปลวเพลิงสีแดงสายหนึ่งวาบผ่านอย่างรวดเร็ว

การฝึกยุทธมาหลายปีทำให้ชิงโจวเสวี่ยตั้งท่าตั้งรับตามสัญชาตญาณ กระบี่ชิงซวงรวมตัวกันกลายเป็นชั้นน้ำแข็งบาง ๆ เป็นอันดับแรก ก่อนจะค่อย ๆ หนาตัวขึ้นเพื่อขวางกั้นเบื้องหน้าของนาง