บทที่ 136

บทที่ 136

ปังเสียงหนึ่ง ประตูใหญ่ปิดสนิท

ฝุ่นละอองที่ฟุ้งตลบเกือบทำให้ชิงโจวเสวี่ยสำลัก

ชิงโจวเสวี่ยยกมือปิดปาก หันไปมองท่านอาจารย์แวบหนึ่ง หยุนซูเฉินมองตรงไปเบื้องหน้าอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ออกมาคราหนึ่ง แล้วเอ่ยเล่าด้วยท่าทีสบาย ๆ ว่า

"ตอนข้าลงไปในแดนลับแห่งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน เคยพบคนผู้นี้ จากนั้นจึงร่วมเดินทางด้วยกันอยู่ช่วงหนึ่ง ตอนนั้นยังไม่ได้ละเว้นธัญญาหาร ข้าเลยใช้กระบี่ของนางตัด..."

"ตัดต้นหอมไปนิดหน่อย"

หยุนซูเฉินขมวดคิ้วกล่าวว่า "ใครจะรู้ว่านางเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียจริง พอเห็นข้าก็ไล่ฟันมาตลอดทาง ผ่านมาหลายปีแล้วคาดว่านางคงยังจำข้าได้"

สีหน้าของชิงโจวเสวี่ยแข็งค้างไปชั่วขณะ สำหรับนักกระบี่แล้ว การที่กระบี่ประจำกายมีกลิ่นต้นหอมติดอยู่จนสลัดไม่หลุดถือเป็นเรื่องที่น่าห่อเหี่ยวใจอย่างยิ่ง

"กระบี่ไม่เหมือนกับศาสตราวุธทั่วไป แต่คล้ายกับอีกครึ่งหนึ่งของตน ความหมายลึกซึ้งยิ่งนัก"

"อย่างนั้นหรือ" จู่ ๆ หยุนซูเฉินก็หยิบกระบี่ชิงซวงมาถือไว้ กระบี่เล่มนั้นดิ้นรนตามสัญชาตญาณอยู่เล็กน้อยก่อนจะสงบนิ่งลง