กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 135
ข้อมือของหยุนซูเฉินถูกยกขึ้นมาอย่างกะทันหัน บนนั้นสวมไข่มุกสีแดงระเรื่ออยู่หนึ่งประคำ ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย สีสันนี้ถือว่าหาได้ยากยิ่งนักยามเมื่อสวมอยู่บนข้อมือ ขับผิวให้ขาวผ่องราวหยก
ชิงโจวเสวี่ยก้มหน้าก้มตาผูกให้มีความกระชับพอดี
"ชิงเอ๋อร์"
สายตาของนางไล่ตามเรือนผมสีดำขลับของชิงโจวเสวี่ยลงไปที่แพขนตาดั่งปีกกา ตามด้วยริมฝีปากที่แดงระเรื่อโดยไม่ต้องแต่งแต้ม อาภรณ์ที่ทิ้งตัวลงราวมวลเมฆกองอยู่เบื้องล่าง สะอาดสะอ้านจนราวกับมีดอกบัวขาวผุดเบ่งบาน
ช่างงดงามเหลือเกิน
หยุนซูเฉินพินิตมองนางอยู่เนิ่นนาน เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ยามปกติข้าคงจะควบคุมเจ้ามากจนเกินไปกระมั้ง เจ้าเบื่อหน่ายแล้วหรือ"
"เรื่องการประลองเวิ่นเซียน ให้เจ้าตัดสินใจเองทั้งหมดก็แล้วกัน" นางหลับตาลง คล้ายกับว่ายังคงอ่อนเพลียอยู่บ้าง "จะไปหรือไม่ไป ล้วนดีทั้งสิ้น ข้าจะไม่พูดมากความอีกแล้ว"
เมื่อวานนี้ชิงโจวเสวี่ยปัดมือของหยุนซูเฉินออกตามสัญชาตญาณ แม้การกระทำจะไม่ใหญ่นัก ทว่าแต่ก่อนนางไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อน
ท้ายที่สุดหยุนซูเฉินก็ยังคงเก็บมาใส่ใจ