บทที่ 134

บทที่ 134

เหตุใดคำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปาก พลิกลิ้นไปมาเพียงนิดเดียว บางครั้งกลับเอ่ยออกมายากเย็นถึงเพียงนี้

ใช่แล้ว นางไม่ต้องการบอกชิงโจวเสวี่ย

ไม่ต้องการบอกแม้แต่น้อย

หากนางบอกเรื่องแผนการของอวี๋อิงแก่ชิงเอ๋อร์ ก็จะหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกไถ่ถามถึงเรื่องตระกูลสวี

นางจะให้ตนเองเอ่ยปากเช่นไรเล่า

เอ่ยว่าเพราะความเห็นแก่ตัวของตน จึงลงมือสังหารล้างตระกูลผู้อื่นอย่างเหี้ยมโหด ทั้งคนแก่ เด็ก และผู้ป่วย ไม่ละเว้นแม้แต่คนเดียวกระนั้นหรือ หรือจะเอ่ยว่าตนเองสมรู้ร่วมคิดกับเผ่ามารในเรื่องนี้ จนทำให้สำนักเซียนฝ่ายหนึ่งต้องแตกสลายกระจัดกระจายไปกันแน่

กระทั่งอยากจะบอกนางว่า--ตัวหยุนซูเฉินผู้นี้เป็นคนเช่นนี้แล ผ่านมาห้าร้อยปีก็ยังไร้ซึ่งความรู้สึกสำนึกผิดแม้แต่น้อย

เบื้องหน้าคนที่นางรู้สึกว่าสูงส่งดั่งสายลมและจันทราใสกระจ่าง ไม่แปดเปื้อนธุลีใด การสารภาพเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับการทรมานตนเองเลย

นางเงียบงันปล่อยให้สายลมเย็นริมแม่น้ำพัดผ่าน แสงจันทร์บนผืนทะเลสาบสาดสะท้อนดวงตาให้สว่างเรืองรองขึ้นมาเล็กน้อย