บทที่ 133

บทที่ 133

ตอนที่หยุนซูเฉินมาถึงชายแดนแดนไท่ชู ท้องฟ้ามีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมา สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง ราดซัดจนผู้คนเจ็บปวดไปทั่วร่าง

นางไม่ได้หลบฝน ปล่อยให้คราบเลือดที่เปื้อนอยู่บนใบหน้าถูกสายฝนชะล้างจนหมดสิ้น ในที่สุดก็สะอาดหมดจด

หยุนซูเฉินค่อย ๆ เดินไปยังหลุมฝังศพของท่านอาจารย์หญิง ยามนี้ฝนตกทำให้พื้นโคลนเดินค่อนข้างยากลำบาก

นางสั่นเทาเล็กน้อย ขุดหลุมตื้น ๆ ขึ้นมาหลุมหนึ่งหน้าป้ายหลุมศพ นำรากวิญญาณดวงนั้นที่ค่อย ๆ สูญเสียแสงสว่างเพราะแยกจากร่างไปนาน ฝังลงไปในดินเคียงคู่กับสวีเซียงจวิน

ยามนี้นางไม่นึกอยากกลับไปแม้แต่น้อย

ทั่วทั้งหล้าดูเหมือนไม่มีสถานที่ใดให้ไปอีกแล้ว

นางซบอยู่หน้าป้ายหลุมศพของท่านอาจารย์หญิง แนบชิดกับผนังหินอันเย็นเยียบ

ยามที่สายฟ้าสายถัดมาฟาดลงมา มันสาดส่องประกายให้เห็นหยาดน้ำตาบางเบาชั้นหนึ่งในดวงตาของนาง

ค่อย ๆ สะสมมากขึ้นเรื่อย ๆ ลำคออัดอั้นจนคล้ายบวมเป่ง แม้แต่เสียงสะอื้นแผ่วเบาก็ไม่อาจเค้นออกมาได้